Στην Ελλάδα η αριστερά, και ειδικά η εξωκοινοβουλευτική αριστερά, έχει μία τάση να “ξεχειλώνει” του όρους. Το πολιτικό λεξιλόγιο της κυριαρχείται από ακραίους όρους: βία, κατοχή, καταστολή. Οι δράσεις της εκάστοτε κυβέρνησης εξετάζονται υπό αυτό το πρίσμα, και η εκάστοτε ερμηνεία περιλαμβάνει και μια γερή δόση συνομωσιολογίας. Δεδομένης της ερμηνείας της πραγματικότητας, η πολική στρατηγική που προτείνεται είναι εξίσου ακραία. Ζητάει πόλεμο, αγώνα, ανυπακοή κλπ κλπ.
Το πρόβλημα όμως είναι ότι όταν οι λέξεις χάνουν το νόημα τους, ο δημόσιος διάλογος γίνεται προβληματικός ή και αδύνατος, καθώς οι έννοιες έχουν διαστρεβλωθεί. Για να μπορεί κανείς να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα, πρέπει να μπορεί να την ορίσει. Από τον ορισμό εξαρτάται και η αντιμετώπιση. Αν τα πάντα ανεξαιρέτως περιγράφονται με ακραίους όρους οι δράσεις που προτείνονται εκτός από παράλογες είναι και επικίνδυνες. Όταν π.χ. η τροχαία της Αθήνας κόβει κλήσεις για παράνομο παρκάρισμα στις ράμπες για άτομα με αναπηρία, παρκάρισμα στα πεζοδρόμια, κ.ο.κ το ΚΚΕ βγάζει ανακοίνωση (διαβλέποντας φυσικά πάντα και την σχετική συνωμοσία της ελίτ): “Οι δημοτικοί σύμβουλοι του ΚΚΕ στο Δήμο της Αθήνας καταγγέλλουν τη δημοτική αρχή γιατί σε συνθήκες βίαιης επίθεσης στο εισόδημα των εργαζομένων που ζουν και δουλεύουν στην πόλη μας, αυτή με εντολή στη Δημοτική Αστυνομία προχωράει σε ένα όργιο επιβολής κλήσεων, αφαίρεσης πινακίδων στο όνομα της καλυτέρευσης της ποιότητας ζωής μας”. Το ΚΚΕ είναι επί του προκειμένου εκτός από γραφικό και εκτός πραγματικότητας.
Από από αυτού του είδους την διαλεκτική φυσικά δεν θα μπορούσε να έχει γλιτώσει ούτε η Τρόικα. Ανεξαρτήτως του αν συμφωνεί κανείς με το μνημόνιο η όχι, η Ελλάδα δεν είναι χώρα υπό κατοχή. Κατοχή θα σήμαινε στρατεύματα, μυστική αστυνομία, σημεία ελέγχου στις πόλεις και άλλα πολλά. Το ελληνάκι έχει ανεβάσει ένα εκπληκτικό ποστ για τα λεγόμενα περί κατοχής. (Επισκεφθείτε το ιστολόγιο για να δείτε το φωτογραφικό υλικό που συνοδεύει το άρθρο):
Τον τελευταίο καιρό, έχουν αρχίσει να γίνονται πολύ της μοδός, λέξεις όπως «χούντα», «κατοχικά στρατεύματα», ενώ η Κερατέα φαίνεται πως στη φαντασία κάποιων ξύπνησε αναμνήσεις από τη λωρίδα της Γάζας. Δεν έχω πρόβλημα με το τι φαντασιώνεται ο καθένας μέσα στον άκρατο συναισθηματισμό και το πάθος του. Έχω πρόβλημα όμως όταν μέσα στον «οίστρο» αναμπουμπούλας ή στοχευόμενης προπαγάνδας, ο καθένας εκφράζει τη φαντασία του χωρίς καμία βάση στοιχειώδους λογικής προκειμένου να δημιουργήσει σκόπιμα μία ευρύτερη αναστάτωση. Και σε περιόδους κρίσης, όπως η σημερινή, η ακριβολογία στα λεγόμενα του Χ πολιτικού χώρου ή της Υ κοινωνικής ομάδας παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση των απόψεων σε γενικότερο επίπεδο.
Επειδή τα τσιτάτα συνθήματα και οι φωνές περί χούντας, κατοχής κλπ, μάλλον προέρχονται είτε από άτομα που δεν είχαν γεννηθεί καν την περίοδο της χούντας, είτε από βολεμένους «επαναστάτες» του διαδικτύου, είτε από άτομα που δεν γνωρίζουν από σύγχρονες δικτατορίες, καλό θα ήταν να έχουν και μία στοιχειώδη ιδιοσυγκρασία. Έστω από σεβασμό και μόνο προς τα πραγματικά θύματα κατοχικών και ολοκληρωτικών καθεστώτων.
Εμείς να συμπληρώσουμε ότι αναρωτιόμαστε αν αυτοί που παραπονούνται για βία και καταστολή και ζητούν την “κατάλυση του συστήματος” έχουν ιδέα για τι μιλάνε. Αφενός γιατί η Ελλάδα είναι μία χώρα στην οποία ο καθένας κάνει ότι θέλει στο όνομα των “δημοκρατικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων” του, χωρίς να τον εμποδίζει ο νόμος, ο οποίος σχεδόν ποτέ δεν επιβάλλεται. Αφετέρου γιατί η κατάλυση ενός συστήματος δεν φέρνει πότε την “άνοιξη” αλλά μακρόχρονη κοινωνική σύγκρουση και πολύ πραγματική βία. Αλλά είπαμε: Είναι εκτός πραγματικότητας.
Follow us on: