Monthly Archive for April, 2010

A note about the Greek “predicament”

The Greek financial crisis is a drama that has dominated the news for some months now. It is a drama with many actors, and it illustrates failures at many levels.

First, it illustrates a failure at the national level. Successive Greek governments, especially the last one, are responsible for bad policies and a squandering of the public wealth. This is symptomatic of a general culture of rampant corruption and nepotism, from the highest levels of government down to the last civil servant. Indeed, public institutions in Greece serve more as political devices where party loyalists are appointed, and less as functional, meritocratic bureaucracies. This incompetence seeps into the economy. For years, while credit was cheap and the international economic climate was favorable, Greece grew but didn’t address its structural deficiencies: high costs, low competitiveness and corrupt public institutions. On the contrary, cheap credit functioned as an enabler to these same problems.

The Greek case has also highlighted fault lines at the EU level: namely, the problem of fiscal imbalances between EU countries. Granted, Europe is not a political union – far from it – and therefore it does not have any mechanisms to coordinate socio-economic policy. Given the loose nature of the Union, countries produce economic policies whose content is a blend of national and EU priorities. What Germany’s conservative government is currently doing, however, is to deliberately transfer the political cost of its domestic policies to the countries of the south, thus exacerbating the problem. For years Germany has followed deflationary policies to keep labor costs down (thus effecting a real exchange rate differential with other countries), and has amassed a big trade surplus. So, despite the export orgy, little has trickled down to the (now disaffected) German worker. The German surplus is, of course, other countries’ deficit. But the Euro was introduced to stop such beggar-thy-neighbor mercantilist policies of devaluation and export. In our view a competitive economy that exports 2/3 of its products to other EU countries needs them, and should care about fiscal imbalances, given that Europe is now a Union – even if a loose one. We don’t see the reason for huge surpluses coupled with keeping costs low, while at the same time being on the Euro, other than economic nationalism. Furthermore, insult is added to injury when the political cost of these policies is transferred to outsiders. Its extremely misleading when, in view of the upcoming elections, Angela Merkel defends her government’s economic policies by saying that Germany is not going to save any Greek pensioners: Greek pensioners did not ask to be saved; Greece asked for a loan, not a transfer. The German economic hardship, and the resulting unpopularity of the current government, is a result of strictly German economic preferences (described above) and not German magnanimity towards Greek pensioners – or anybody else for that matter.

Finally, a note about the some of the criticism Greece is receiving: it is extremely hypocritical – not because its inaccurate, but because its true for everybody, not just Greece. Take the constant accusations in the international press and some political circles that Greece has been living beyond its means. Its true. But the current credit crisis is about everyone living beyond their means – not just Greece. That’s why it’s called a credit crisis, and that’s why it’s international. Take a look at the numbers for Spain and Ireland, not to mention Italy (some say that Greeks are saints compared to what Italians have done in their national accounts). And what about the US?

Or take the accusations about corruption. Corruption is indeed a reality in Greece. It is condemnable and has to be amended. Any argument beyond that we find unreasonable, especially when we see so much corruption coming from the same sources who hold this holier-than-thou attitude. Berating the Greeks for their corrupt practices is very convenient. It is also very convenient to overlook facts such as that tiny corrupt Greece (which is stealing away German entitlements according to Angela Merkel) is the #4 buyer of German weapons – and given its size, that is a lot. And what about Daimler and Siemens that had setup an elaborate account system to bribe their way through most major contracts they “deserved”, and not just in Greece, but all over Europe?  While we are at it, what about the credit default swap deals between Greece and Goldman Sachs, deals which were perfectly legal and, of course, unregulated. Who was the on the other end of this transaction? And what about big corruption: Goldman Sachs  stealing some poor guys pensions while some fat cat made 1 billion in some CDS that remained unregulated because Wall Street owns the US senate, without anyone challenging the deregulation orthodoxy? This is the same orthodoxy that allowed shadowy lending to European countries.

The list is endless. We for one, abhor corruption wherever we encounter it.

Socialism in America?

Του Νικόλα Κατσαούνη

Αναδημοσίευση απο Athens Voice

———–

Τις προάλλες είχα μια συζήτηση με ένα φίλο για το νομοσχέδιο υγείας του Ομπάμα. Η κουβέντα σύντομα επεκτάθηκε και σε άλλα κοινωνικά θέματα. Παρατήρησα ότι όποιον τομέα κοινωνικής πολιτικής και αν έθιγα, από την παιδεία μέχρι την υγεία, τα επιχείρηματά του συνοψίζονταν στο εξής: «Γιατί να πληρώνω εγώ για τους άλλους; Πώς να το κάνουμε; –η ζωή δεν είναι δίκαιη».

Υποθέτω ότι είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί η χρυσή τομή ανάμεσα στα δύο άκρα του απόλυτου ατομισμού και της τέλειας ισοπέδωσης του ατόμου. Η Αμερική είναι μια χώρα που ρέπει περισσότερο προς το άκρο του ατομισμού. Όλοι πιστεύουν ότι αν δουλέψουν αρκετά σκληρά, θα γίνουν πλούσιοι, και συνεπώς, ο αδύναμος είναι κάποιος που δεν έχει δουλέψει αρκετά σκληρά στη ζωή του και είναι άξιος της μοίρας του.

Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα στη λογική αυτή: ότι δεν έχουν όλοι τις ίδιες ευκαιρίες. Όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι, και η κρατική πολιτική δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι οι κόποι όλων θα ανταμειφθούν με τον ίδιο τρόπο. Πρέπει όμως να εγγυάται ότι θα έχουν τις ίδιες ευκαιρίες. Και σε αυτή τη χώρα δεν τις έχουν – επισκεφθείτε ένα γκέτο κι αμέσως θα καταλάβετε ότι πολλά παιδιά δεν έχουν τα βασικά εφόδια που χρειάζονται για να προχωρήσουν στη ζωή. Δυστυχώς όμως, σε μια χώρα όπου το Κέντρο θεωρείται Αριστερά, η Δεξιά πιστεύει ότι υγεία για όλους από ιδιωτικές επιχειρήσεις είναι σοσιαλισμός, και η φορολογία θεωρείται κλοπή, είναι εξαιρετικά δύσκολο να πείσεις ότι ο συνάνθρωπός σου που δεν είχε τις ίδιες ευκαιρίες με σένα, για λόγους που είναι πέρα από τον έλεγχό του, πρέπει να βοηθηθεί από το κράτος.

Αυτό που αδυνατούν να καταλάβουν ορισμένοι Αμερικανοί, είναι ότι τα μέλη μιας κοινωνίας έχουν ώς ένα βαθμό κοινή μοίρα. Συνεπώς, μέρος του εισοδήματος του καθενός πρέπει να προορίζεται για τη βοήθεια των αδύναμων. Γι’ αυτό ο ανώτατος δικαστής Oliver Wendell Holmes είχε πει: “I like paying taxes. With them I buy civilization”.

Soros on the Greek “Death Circle”

Business week reports:

“Greece should not default and there is a solution,” Soros told Bloomberg Television today, referring to an EU rescue plan. “There is a need to understand that when there is a rescue effort, which Europe is now putting together, it has got to be at a concession rate of interest, not at the market rate,because the market rate reflects only uncertainties and doubts about the political will to have a rescue.”

“If there is that will, and I think there is, then a rescue is easily manageable,” said Soros, who was attending a conference in Cambridge, England. “Germany is hung up on saying this rescue would be at market prices, which is self-defeating because market prices reflect the uncertainty and then you value the uncertainty and you push Greece into a death circle.”

On my part, I am starting to wonder whether Germany is deliberately trying to drive Greece into a death circle.

Ασθενής μνήμη και …αμερικανικό νομοσχέδιο υγείας.

Οι άνθρωποι, λέγεται, είναι θύματα των αδυναμιών τους. Και φαίνεται ότι ένα από αυτά είναι η ασθενής μνήμη. Περί του νέου αμερικανικού νομοσχεδίου για την υγεία ο λόγος.

Όταν ο Ομπάμα εξελέγη Πρόεδρος αντιμετώπιζε πολλαπλές κρίσεις: μια οικονομία που κατέρρεε, εκτινασσόμενη ανεργία, και μια εξωτερική πολιτική που είχε συμβάλλει στο οικονομικό έλλειμμα της χώρας, αλλά και στην κάκιστη εικόνα της διεθνώς. Η εκλογή του έφερε ανακούφιση στη χώρα. Γύρισε η σελίδα, αλλά και δημιούργησε τεράστιες προσδοκίες: ”Obama is the one”.
Ένα χρόνο μετά την εκλογή του, και αφού ο ενθουσιασμός είχε καταλαγιάσει, όλα τα θέματα στην ατζέντα του προέδρου είχαν κολλήσει: νομοσχέδιο για την υγεία πρωτοβουλίες για την αντιμετώπιση της ανεργίας, εξωτερική πολιτική, ρυθμιστικό πλαίσιο για τις τράπεζες –τίποτα δεν προχωρούσε. Δεχόταν πυρά από την αριστερή πτέρυγα του κόμματός του που τον κατηγορούσε ότι δεν είναι αρκετά προοδευτικός και ότι είναι πολύ διαλλακτικός με τους Ρεπουμπλικάνους. Δεχόταν πυρά από την δεξιά που οργάνωσε μια ιδιαίτερα βρόμικη καμπάνια εναντίον του, και η οποία τον κατηγορούσε ότι θέλει να φέρει το σοσιαλισμό στην Αμερική. Και το Κέντρο, το οποίο στη Βουλή των Αντιπροσώπων εκπροσωπείται εξολοκλήρου από μετριοπαθείς Δημοκρατικούς, δεν φαινόταν ιδιαίτερα πρόθυμο να στηρίξει τον Πρόεδρο.

Λίγοι μήνες ακόμα πέρασαν, και τότε το «θαύμα» έγινε. Πέρασε το νομοσχέδιο για την υγεία. Ο Λευκός Οίκος προσάρμοσε τις τακτικές του και έγινε πιο επιθετικός και λιγότερο συναινετικός με την αντιπολίτευση, γιατί συνειδητοποίησε ότι αν δεν κάνει κάτι, ο Ομπάμα δεν θα επανεκλεγεί το 2012. Οι Δημοκρατικοί αντιπρόσωποι συνειδητοποίησαν ότι δεδομένου του πολιτικού κεφαλαίου που έχει επενδυθεί, αν δεν περνούσαν το νομοσχέδιο για την υγεία, θα αντιμετώπιζαν σοβαρό πρόβλημα αξιοπιστίας στις βουλευτικές εκλογές του Νοεμβρίου.

Αξίζει να δει κανείς τα παραπάνω πιο «μακροσκοπικά». Πριν την εκλογή του Ομπάμα, η χώρα βυθιζόταν ύστερα από 8 χρόνια κυβέρνησης Μπους και των εγκληματιών που είχε συγκεντρώσει γύρω του. Ασφυκτιούσε υπό τις συντηρητικές πολιτικές του, που είχαν δώσει φωνή στα πιο συντηρητικά και ακραία στοιχεία της αμερικανικής κοινωνίας (ευαγγελιστές κτλ). Υπήρχε ένας αέρας απογοήτευσης αλλά και διάθεσης για αλλαγή, και διάχυτος φόβος για το μέλλον λόγω της πολύ κακής οικονομικής κατάστασης. Είναι δύσκολο να εκτιμήσει ο κόσμος πόσο δύσκολο είναι να αλλάξει ο τρόπος του δημόσιου διαλόγου που έχει αναπτυχθεί και παγιωθεί επί μία 8ετία. Οι πολιτικές πρωτοβουλίες κάθε κυβέρνησης αναδιαρθρώνουν το σύστημα και του δίνουν μια δυναμική που είναι αδύνατον να αλλάξει εν μία νυκτί. Υπό αυτή την έννοια, ο Ομπάμα χρειαζόταν τεράστια προσπάθεια, όχι για να πετύχει κάτι, αλλά για να αποτρέψει την επικείμενη οικονομική καταστροφή, και κατόπιν να δημιουργήσει προϋποθέσεις που θα του επέτρεπαν να προχωρήσει με τη νομοθετική του ατζέντα. Όταν βουλιάζεις, δεν σε νοιάζει να κάνεις πεταλούδα, σε νοιάζει να καταφέρεις να βγεις στην επιφάνεια. Για τον γράφοντα είναι εντυπωσιακό ότι μόλις ένα χρόνο μετά σε όλα τα κύρια θέματα η ρητορική αλλά και η ουσιαστική προσέγγιση της παρούσας κυβέρνησης, είναι αντιδιαμετρικά αντίθετη από αυτήν της κυβέρνησης Μπους. Κι επιπλέον, ένα χρόνο μετά ο αμερικανός Πρόεδρος κατάφερε αυτό που όλοι οι αμερικανοί Πρόεδροι έχουν προσπαθήσει τα τελευταία 100 χρόνια, και κανένας δεν έχει καταφέρει.

Η κοινή γνώμη όμως, έχει ασθενή μνήμη. Όταν ο Πρόεδρος εξελέγη, ήταν εκστασιασμένη. Όταν «κόλλησε», άρχισε να κυκλοφορεί ότι είναι αδύναμος, και ότι θα είναι ένας δεύτερος Κάρτερ. Όταν πέρασε το νομοσχέδιο για την υγεία, έγινε και πάλι πολιτική ιδιοφυΐα –ένας από τους σημαντικότερους Προέδρους της χώρας. Όλα αυτά στο διάστημα ενός χρόνου.

Κάθε πολιτικός λειτουργεί στα όρια των παραμέτρων που το σύστημα του επιβάλλει, και ο Ομπάμα δεν είναι εξαίρεση. Κόλλησε στην ατζέντα του, γιατί το αμερικανικό πολιτικό σύστημα λειτούργησε όπως είναι σχεδιασμένο να λειτουργήσει: Επιτρέπει ταχεία δράση για να αποτραπεί η καταστροφή, αλλά δεν επιτρέπει ριζική αλλαγή εύκολα. Ο ιδιοφυής πολιτικός χαρακτηρίζεται από την ικανότητά του να «πιέζει» τα όρια του συστήματος ώστε να πετύχει την αλλαγή που επιδιώκει, ζυγίζοντας όμως παράλληλα το βαθμό πίεσης ώστε να μη στρέψει το σύστημα εναντίον του. Υπό αυτή την έννοια, ο Ομπάμα είναι, πράγματι, ιδιοφυής.