Οι ακροαριστερές ομάδες, λοιπόν, μας λένε ότι μάχονται για μία καλύτερη κοινωνία, στην οποία το σύστημα όπως έχει στο παρόν δεν θα υφίσταται.
Η πρώτη απορία που προκύπτει είναι τι είδους σύστημα θα υφίσταται. Εφόσον το επαναστατικό πρόγραμμα των ομάδων αυτών είναι ανατρεπτικό και τοποθετεί την επανάσταση στο μέλλον, η απάντηση στο ερώτημα είναι μάλλον ασαφής: θα είναι μία «καλύτερη» κοινωνία, όπου όλοι θα συννενοούμαστε και ανάλογα με το τι απόχρωση ακρο-αριστεροί είμαστε, είτε δεν θα αναγνωρίζουμε καμία αρχή (αναρχικοί), είτε θα είμαστε όλοι μέλη του Κόμματος.
Το πρόβλημα με αυτή την προσέγγιση είναι ότι επειδή τοποθετείται στο μέλλον και είναι τόσο ασαφής, υπάρχει μόνο στην φαντασία αυτών που πάνε να την εφαρμόσουν, ή εν πάση στα κείμενα των ιδεολογικών μεντόρων τους. Συνεπώς, η «βελτίωση» της κοινωνίας προς ένα ιδανικό, το οποίο ιδανικό έχει σκαρφιστεί μια αυθεντία, δεν ειναι θέμα καθημερινής πρακτικής διαβούλευσης εντός των θεσμών με σκοπό την βελτίωση τους. Η προετοιμασία για την ουτοπία είναι θέμα εξωθεσμικής επιβολής αφού κανείς ενταγμένος στο σύστημα – δηλαδή όλοι εμείς – δεν καταλαβαίνει πόσο καλύτερο θα είναι το ουτοπικό μας μέλλον. Η προετοιμασία λοιπόν είναι το δυσσάρεστο πρελούδιο του επίγειου παραδείσου που θα ακολουθήσει.
Σε αυτό ακριβώς το σημείο η άκρα αριστερά προσσεγίζει την άκρα δεξιά στο μέτρο που επιβάλλει απόψεις και καταστάσεις. Οι ακροδεξιοί το κάνουν στο όνομα της ενότητας του έθνους που προέχει του ατόμου. Οι ακροαριστεροί στο όνομα των ιδανικών τους, που εμείς οι υπόλοιποι στην ρουτίνα της καπιταλιστικής μας πραγματικότητας δεν βλέπουμε. Και ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Οπλισμένοι με το ιδεολογικο προκάλυμα οι εκολαπτόμενοι «Τσε» πρώτα σπάνε το πολυτεχνείο ή και κανένα μαγαζί στην γενικότερη κουλτούρα του «τα σπάμε όλα» και της εξιδανείκευσης της «εξέγερσης» (αλήθεια, για ποιά ιδανικά μάχονται όλοι αυτοί οι «εξεγερμένοι» και κάθε χρόνο το 12% του προϋπολογισμού του πανεπιστημίου δαπανάται στην επιδιόρθωση του;) . Ορισμένοι από αυτούς δικτυώνονται, και συνεχίζουν την πορεία τους προς την ανατροπή. Όταν στα 18 σπας πανεπιστήμια στα 30 δεν θα βάλεις μία βόμβα; Πεπεισμένοι για την ορθότητα των ιδανικών τους, αποπειρώνται να τα επιβάλλουν.
Αν όλα αυτά σας φαίνονται πολύ θεωρητικά, θα τα κάνουμε πιο πρακτικά. Ένας φτωχός μετανάστης, παιδί, διαμελίστηκε στα πατήσια. Ένα κοριτσάκι θα χάσει την όραση του. Όταν βάζεις βόμβες για το «κοινό καλό», αργά η γρήγορα θα συμβεί κάτι τέτοιο. Αλλά ακόμα και στην άρρωστη λογική της «ανατροπής», ποια η λογική της τοποθέτησης βόμβας σε αυτή την τόσο φτωχή γειτονιά; Αυτή είναι η πραγματικότητα του επαναστατικού προγράμματος. Και ας βγει κανένας από αυτούς τους κρετίνους, αν έχει τόση πίστη στο πρόγραμμα του, να πει ότι «δεν μπορείς να φτιάξεις ομελέτα χωρίς να σπάσεις μερικά αυγά».
Follow us on: