Monthly Archive for October, 2009

Η υποψηφιότητα Μπλερ και η συνθήκη της Λισαβώνας

Published on October 30, 2009 in Uncategorized. 0 Comments

Είναι δεδομένο ότι η Ε.Ε. δεν αρέσει πολύ στην Αγγλία. Η, μάλλον, της αρέσει στον βαθμό που παραμένει πρωτίστος οικονομική ένωση. Γι αυτό και φροντίζει να τορπιλήσει, ή να εξασφαλίσει εξαιρέσεις σε οποιαδήποτε πρωτοβουλία φιλοδοξεί να εμβαθύνει την πολιτική ένωση της Ευρώπης.

Η πολιτική αυτή όμως έχει και το κόστος της. Η αγγλική Guardian γράφει σε χθεσινό της άρθρο:

Merkel is said to like Blair personally, but privately she has been candid about her reservations – Blair’s record on the Iraq war and the fact that Britain is outside the single currency eurozone and the passport-free Schengen system. Britain’s detachment from mainstream Europe also widens under the Lisbon treaty because of the opt-outs it negotiated (Τα bold δικά μας).

Δικαίως λέμε εμείς. Πως θα αναλάβεις πρόεδρος της Ευρώπης όταν η χώρα σου θέλει να είναι στην Ε.Ε. αλλά “από μακρία”.

Η ανοιχτή διαδικασία του ΠΑΣΟΚ και τα βιογραφικά

Published on October 30, 2009 in Uncategorized. 0 Comments

H διαδικασία της υποβολής βιογραφικών που ξεκίνησε το ΠΑΣΟΚ τράβηξε πολλά πυρά. Μεταξύ άλλων, αναθέρμανε και την συζήτηση περί αξιοκρατίκών προσλήψεων. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που κατηγόρησαν την νέα κυβέρνηση ότι αθετεί τις υποσχέσεις της περί αξιοκρατίας και παρακάμπτει τον ΑΣΕΠ.

Στο επίκεντρο της συζήτησης βρίσκεται ένα βασικό ερώτημα: ποιός ακριβώς ο ρόλος της γραφειοκρατίας και ποιοι την στελεχώνουν. Η απάντηση είναι ότι ο κορμός της γραφειοκρατίας πρέπει ανεξάρτητος από την πολιτική εξουσία, ούτε να επηρεάζει, ούτε να επηρεάζεται απο την κυβέρνηση. Αποστολή του είναι μόνο να διεκπεραιώνει τις πολιτικές της και να εκπονεί μελέτες που ζητούν οι πολιτικοί διευθυντές. Όμως, κάποιες θέσεις μέσα στον γραφειοκρατικό μηχανισμό είναι κατεξοχήν πολιτικές. Και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς.

Οι πολιτικές θέσεις μέσα στην γραφειοκρατική μηχανή είναι απαραίτητες γιατί δίνουν το στίγμα της κυβέρνησης στο κρατικό μηχανισμό. Άλλες πρωτοβουλίες π.χ. θα αναλάβει μία δεξιά κυβέρνηση, άλλες μία αριστερή. Κάθε κυβέρνηση πρέπει να έχει τα πρόσωπα που θα διευθύνουν την εφαρμογή των επιθυμητών μέτρων σύμφωνα με την εντολή της μέσα στον γραφειοκρατικό μηχανισμό.

Υπάρχει προφανώς μία ένταση μεταξύ δύο άκρων: μεταξύ μίας εντελώς τυπικής διαδικασίας πρόσληψης και μίας εντελώς αυθαίρετης. Προφανώς, για πολιτικά στελέχη καμία από τις δύο δεν είναι επιθυμητή. Ένα πολιτικό στέλεχος πρέπει να συμπλέει με το πνέυμα της κυβέρνησης του, πρέπει όμως να έχει και τα τυπικά προσόντα για να τοποθετηθεί σε μία θέση- η προϋπόθεση των τυπικών προσόντων του δίνει και το κύρος να ασκήσει κριτική όπου χρειάζεται. Δεν έχει κανένα νόημα να τοποθετηθεί  μία διάνοια με 15 πτυχία σε θέση γραμματέα σε υπουργείο αν αυτός δεν έχει κάμια διάθεση να ακολουθήσει το πρόγραμμα βάσει του οποίου μία κυβέρνηση εξελέγει. Στον αντίποδα, δεν έχει κανέναν νόημα να τοποθετήθει κάποιος άσχετος σε θέση πολιτική θέση, μόνο και μόνο επειδή συμφωνεί απόλυτα με την κυβέρνηση – θα είναι απλώς ένα φερέφωνο. Πρέπει λοιπόν να υπάρχει μία ισορροπία μεταξύ των δύο άκρων.

Υπό αυτό το πρίσμα, εμείς θεωρούμε την πρόσληψη μέσω κατάθεσης βιογραφικών σωστή επί της αρχής (η διαδικασία η ίδια προφανώς επιδέχεται βελτιώσεων). Δημιουργεί μία δεξαμενή ανθρώπων με ποικίλα τυπικά προσόντα τα οποία η κυβέρνηση μπορεί να αξιολογήσει προκειμένου να στελεχώσει αυτές τις θέσεις. Προφανώς και η διαδικασία πρέπει να βελτιωθεί, είναι όμως μία καλή αρχή.

Μία Γερμανική πρόταση για την φορολογία…

Published on October 29, 2009 in Uncategorized. 0 Comments

Υπάρχει μία σχολή σκέψης που λέει ότι οι επιτυχημένοι και πλούσιοι πέτυχαν με πολλές προσωπικές θυσίες. Πολλοί από αυτούς διατείνονται ότι κάνεις δεν τους βοήθησε και ότι τα κατάφεραν μόνοι τους. Επειδή η επιτυχία τους ήταν καρπός των ατομικών τους κόπων, δεν χρωστάνε τίποτα σε κανέναν. Συνεπώς υποστηρίζουν ότι πρέπει ο πλούτος τους να έχει χαμηλή φορολογία, και γενικώς τάσσονται κατά αναδιανεμητικών πολιτικών.

Στον αντίποδα υπάρχουν αυτοί που λένε ότι δεν ξεκινάμε όλοι με τις ίδιες ευκαιρίες και συνεπώς ορισμένοι απο εμάς είναι πιο ευνοημένοι από άλλους. Οι πιο ευνοημένοι, πρέπει να συνεισφέρουν αναλογικά περισσότερο στα δημόσια ταμεία, ώστε το κράτος να δύναται να βοηθήσει αυτούς που για οποιονδήποτε λόγο μείνανε πίσω στη ζωή να προχωρήσουν. Επιπλέον, κάποιος ο οποίος πετυχαίνει έχει μεγαλύτερο συμφέρον στην διατηρηση του του κοινωνικόυ ιστόυ που στήριξε, και στηρίζει, την επιτυχία του και συνεπώς πρέπει να συνεισφέρει περισσότερο.

Εμείς προσυπογράφουμε την τελευταία άποψη. Σπάνια οι πλούσιότεροι δεν έχουνε μορφωτικές, οικογενιακές ή άλλες αβάντες, μαζί με σκληρή δουλειά προφανώς. Η πλήρης ισότητα των ευκαιριών είναι ιδεατή κατάσταση και μόνο προσεγγίσιμη, πρακτικά δεν έχουμε όλοι ίσες ευκαιρίες. Οι έχοντες, λοιπόν, πρέπει να φορολογούνται περισσότερο. Πόσο μάλλον επειδή μία μικρή αύξηση στην φορολόγηση των ανώτερων εισοδημάτων παράγει μια πολύ μεγαλύτερη, αναλογικά, αύξηση στα έσοδα του κράτους, χωρίς να γίνεται άδικη – χωρίς δηλαδή χωρίς να αναδιανέμει το σύνολο του πλεονάσματος τους. (Στην πραγματικότητα μία φορολογική αύξηση της τάξεως του 2-3% ίσα που αγγίζει το εισόδημα των τάξεων αυτών).

Υπό αυτή την σκοπιά είναι ενδιαφέρουσα η πρωτοβουλία Γερμανών με ανώτερα εισοδήματα, να ζητήσουν να φορολογηθούν παραπάνω. Γράφει η ελευθεροτυπία:

Μια ομάδα πλούσιων Γερμανών επιχειρηματιών, έστειλε ψήφισμα στην καγκελάριο Αγγέλα Μέρκελ, με το οποίο της ζητούν να αυξήσει τη φορολογία των εύπορων πολιτών, ώστε να βοηθηθεί η χώρα τους να βγει γρηγορότερα από την οικονομική κρίση και να γίνει η ζωή ανετότερη για τους πιο φτωχούς.

Το ψήφισμα υπογράφεται από 44 άτομα, τα οποία δηλώνουν ότι διαθέτουν περισσότερα χρήματα απ’ όσα χρειάζονται για να ζήσουν μια πολύ άνετη ζωή. Ως εκ τούτου, πιστεύουν πως εάν αυξηθεί η φορολογία τους, η κυβέρνηση θα βρει τα έξτρα χρήματα που χρειάζεται για να χρηματοδοτήσει τα κοινωνικά προγράμματά της για την ενίσχυση των ασθενέστερων τάξεων. «Με μια αύξηση της φορολογίας των πλούσιων πολιτών κατά μόλις 5% για τα επόμενα 2 χρόνια, θα συγκεντρωθούν περίπου 100 δισ. ευρώ, και μ’ αυτά τα χρήματα θα γίνει ένα σημαντικό βήμα να βγούμε από την κρίση», λέει η ομάδα των εύπορων Γερμανών επιχειρηματιών.

Τρομοκρατία

Published on October 28, 2009 in Uncategorized. 0 Comments

Τελικά φαίνεται ότι η ιδεολογία της άκρας αριστεράς δεν είναι τόσο ακίνδυνη. Ανάμεσα σε αυτούς που “απλώς τα σπάνε”, είναι και αυτοί που θέλουν να προχωρήσουν ένα βήμα παραπέρα. Και στην Ελλάδα, φαίνεται, είναι αρκετοί ώστε να δημιουργήσουν σοβαρό πρόβλημα.

Η σχέση μεταξύ ιδεολογίας και πρακτικής είναι περίπλοκη – η ιδεολογία αποτελεί και κίνητρο και άλλοθι. Είναι κίνητρο για δράση, αλλά παράλληλα θέτει την εκάστοτε πολιτική πράξη του καθενός σε ένα γενικότερο εκλογικευμένο πλαίσιο – είναι πυξίδα. Το γενικότερο ιδεολογικό πλαίσιο (ακραίο αριστερό) στο οποίο τοποθετούνται οι δράσεις των ομάδων αυτών έχει προφανώς ως στόχο την αποσταθεροποίηση στο όνομα μίας “άλλης κοινωνίας”, όπως υποδηλώνουν και τα ονόματα που έχουν επιλέξει (“Συμβούλιο για την αποδόμηση της τάξης”, “Επαναστατικός αγώνας” κτλ).

Είναι άξιον απορίας σε τι ακριβώς επαναστατούν οι ομάδες αυτές και αν εμάς μας ρώτησαν αν θέλουμε την “επανάσταση” που προσπαθούν να επιβάλουν με τα καλάζνικοφ. Αυτό που είναι φανερό είναι ότι το εκκολαπτήριο των Εξαρχείων τελικά δεν είναι τόσο ακίνδυνο όσο νομίζαμε. Είναι επίσης φανερό ότι οι οργανώσεις αυτές είναι διατεθειμένες να ανοίξουν πόλεμο με το κράτος: η χθεσινή επίθεση δεν είναι τίποτα άλλο από απάντηση στις τελευταίες κινήσεις της κυβέρνησης – και απάντηση ιδιαίτερα έντονη.

Η ανατροπή της τάξης και η επιβολή δια της βίας ενώς άλλου ιδεώδους (αταξικού υποθέτουμε) ανοίκει στην σφαίρα του φανταστικού. Ακόμα ποιο σημαντικό είναι ότι η ελληνική κοινωνία δεν το έχει επιλέξει. Και επειδή οι συγκεκριμένες ομάδες κάνουν ζημιά στην Ελλάδα, ελπίζουμε η διαμάχη αυτή να έχει νικητή την κυβέρνηση, και σύντομα.

Stage και Μπακογιάννη

Published on October 27, 2009 in Uncategorized. 3 Comments

Στο “Πρόχειρο Τετράδιο”, ο Παναγιώτης Παπαχατζής αναφέρει μία ανακολουθία της Ντόρας Μπακογιάννη στην υπόθεση με τα stage, κατά την διάρκεια συζήτησης με τον Ε. Βενιζέλο. Παραθέτουμε:

Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ: Ακούστε τα προγράμματα stage είναι συμβάσεις μαθητείας, για απόκτηση επαγγελματικής εμπειρίας. Είναι λογικό για έξι μήνες, για ένα χρόνο, άντε για ενάμιση χρόνο να τελείς υπό σχέση μαθητείας για να αποκτήσεις εμπειρία. Πολλές φορές για να πάρεις και το δίπλωμά σου από ένα ΤΕΙ για παράδειγμα, πρέπει να έχει προηγηθεί πρακτική εκπαίδευση. Εδώ όμως υπάρχουν εργαζόμενοι που υποκρύπτονται κάτω από συμβάσεις stage, οι οποίοι δουλεύουν στον ίδιο φορέα από το 2004, ή το 2005, μέχρι σήμερα.

ΝΤ. ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Αυτό είναι αδύνατον.

Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ:Επί πέντε ή έξι χρόνια.

ΝΤ. ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Αυτό είναι αδύνατον, κ. Βενιζέλο, και το ξέρετε.

Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ: Χθες εμφανίστηκε στην τηλεοπτική εκπομπή ομάδα εργαζομένων με σύμβαση stage και μάλιστα σε φορέα του ευρύτερου δημόσιου τομέα από το 2004.

ΝΤ. ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Μα είναι αδύνατον, κ. Βενιζέλο, γιατί πρέπει να κάνουν παύση, το ξέρετε αυτό νομικά, είστε καλύτερος νομικός, γιατί εγώ δεν είμαι.

Σήμερα κατά την περιοδεία της σε Κιλκίς και Πιερία, δήλωσε:

Η Νέα Δημοκρατία σήμερα πρέπει να κάνει αξιόπιστη αντιπολίτευση και δυναμική αντιπολίτευση και πρέπει να είναι γρήγορα έτοιμη γι’ αυτό. Πάρτε παράδειγμα τα παιδιά των STAGE. Είναι αδιανόητο σήμερα αυτό το οποίο συμβαίνει. Το είπε και επισήμως το κόμμα ότι θα βρίσκεται δίπλα σε αυτά τα παιδιά, αλλά είναι αδιανόητο ότι για πρώτη φορά στην ιστορία της Ελλάδας έρχεται μια κυβέρνηση η οποία δεν υπολογίζει τίποτα. Δεν υπολογίζει ότι 5 χρόνια κάποιοι άνθρωποι δούλευαν.

Στον καιρό της λευτεριάς

Published on October 27, 2009 in Uncategorized. 1 Comment

Η “λευτεριά” των Εξαρχείων, όπου αρχή δεν πατούσε, και οι “σοσιαλιστές” με τα μαύρα…

————–

Tου Πασχου Μανδραβελη / pmandravelis@kathimerini. gr, Καθημερινή

Ηταν μια εποχή, που το μικρό εξαρχειώτικο χωριό αντιστεκόταν στους λεγεωνάριους του ελληνικού κράτους. Ηταν περικυκλωμένο, αλλά ελεύθερο. Κάτι σαν Λωρίδα της Γάζας που θα ’λεγε και ο πρόεδρος Αλέξης, αλλά χωρίς τα ισραηλινά στρατεύματα μέσα. Εκείνες τις εποχές υπήρχαν κάτι παιδιά που δεν ξέρουμε τι φίλτρα έπαιρναν, αλλά έκαναν την δική τους «ιντιφάντα» · αντιστέκονταν με πέτρες και μολότοφ σε κάθε απόπειρα εισβολής των «δυνάμεων του εχθρού». Ακόμη κι άοπλοι άνθρωποι του κατεστημένου, που τολμούσαν να πατήσουν στα ιερά χώματα, έφευγαν γιαουρτωμένοι. Κι έτσι ο εχθρός έχοντας άνωθεν εντολές έκανε πίσω. «Οι μπάτσοι», όπως λένε και τα συνθήματα, «ήταν έξω από τα Εξάρχεια», αλλά γύρω από τα Εξάρχεια. Εκτός των «μπάτσων» εκτός ήταν και πολλοί άλλοι, οι οποίοι απλώς φοβούνταν να πάνε στα Εξάρχεια.

Είναι προφανές ότι οι ελεύθεροι κάτοικοι της περιοχής και ειδικά οι καταστηματάρχες ευγνωμονούσαν τα παιδιά με τα μαύρα και τους έκαναν με κάθε ευκαιρία το τραπέζι. Οπως έγραφε προ καιρού και η κ. Ολγα Σελλά «σε γνωστό εστιατόριο των Εξαρχείων, μια παρέα 30-35 ατόμων έφαγε, ήπιε, διασκέδασε, έκανε ένα λογαριασμό 800 (οκτακοσίων!) ευρώ, φροντίζοντας να πάρουν τα ακριβότερα και τα καλύτερα από τον κατάλογο, και έφυγαν αρνούμενοι να πληρώσουν» («Απαλλοτρίωση της… μάσας», «Καθημερινή» 8.1.2009). Στην πραγματικότητα τα παιδιά με τα μαύρα δεν είχαν καταφέρει απλώς να απελευθερώσουν τα Εξάρχεια, τα είχαν κάνει και σοσιαλιστικό παράδεισο! Πώς το λέγαμε παλιότερα «ο καθένας σύμφωνα με τις ανάγκες του, ο καθένας σύμφωνα με τις δυνατότητές του;» Ε, αυτό είχε επιτευχθεί στα Εξάρχεια. Ο καθένας έτρωγε κι έπινε σύμφωνα με τις ανάγκες του και ο καθένας συνέβαλε ανάλογα με τις δυνατότητες που είχε να πλακώσει στο ξύλο τον καταστηματάρχη. Ο σοσιαλισμός όμως δεν προχωράει μονομιάς. Υπάρχουν πάντα καπιταλιστικά σταγονίδια που επιμένουν στις παρωχημένες πρακτικές της χυδαίας εμπορευματικής ανταλλαγής. Ετσι, όπως διαβάσαμε στο ίδιο κείμενο «σε μια άλλη περίπτωση, ιδιοκτήτης μπαρ της περιοχής, όπου συνέβη κάτι αντίστοιχο και ζήτησε τα λεφτά που στοίχιζαν τα ποτά που ήπιε η παρέα, απλώς βρίσκεται στο νοσοκομείο».

Κατά καιρούς τα παλικάρια με τα μαύρα έκαναν γιουρούσια στις γύρω περιοχές για να μεταλαμπαδεύσουν το σοσιαλιστικό τους ιδεώδες. Δεν τσάκιζαν μόνο τις βιτρίνες του χυδαίου μεταπρατισμού στο Κολωνάκι, την έπεφταν και σε όποιον καθηγητή έβρισκαν πρόχειρο. Δύο, από τους τελευταίους, τους έστειλαν στο νοσοκομείο για να μάθουν το δημοκρατικό αλφάβητο. Τέλος, επειδή εσχάτως έχουν γίνει της μόδας οι γεωγραφικοί παραλληλισμοί και υποπτευόμαστε ότι πραγματικά ο κ. Αλέξης Τσίπρας τράβηξε μεγάλη στενοχώρια για την εισβολή των αστυνομικών στα αυτόνομα Εξάρχεια, οφείλουμε να τον παρηγορήσουμε. Θα του θυμίσουμε ότι πολύ μεγαλύτερα πολιτικά κεφάλαια της ιστορίας τράβηξαν αντίστοιχες στενοχώριες. Ο Τζούλιο Αντρεότι, για παράδειγμα πρέπει να στενοχωρήθηκε τα μάλα όταν δυνάμεις καταστολής της γείτονος πήγαν να υποτάξουν την ελεύθερη δημοκρατία της Σικελίας, την οποία προστάτευαν κάποια άλλα παιδιά με μαύρα.

Εντάξει! Ο τελευταίος παραλληλισμός είναι υπερβολικός, αλλά σάμπως αυτά που λέει ο κ. Τσίπρας για Λωρίδα της Γάζας στο κέντρο της Αθήνας είναι πιο σοβαρά;

Εξάρχεια: Δεν είναι 1974, είναι 2009

Published on October 23, 2009 in Uncategorized. 0 Comments

Στην Ελλάδα πιστεύουμε στις μαγικές λύσεις. Δηλαδή πιστεύουμε ότι μπορούμε να έχουμε λύσεις σε πρακτικά προβλήματα χωρίς το κόστος των λύσεων αυτών. Και η πίτα ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος.

Περί Εξαρχείων ο λόγος. Πολλά χρόνια τώρα, και με την ανοχή της αστυνομίας, τα Εξάρχεια έχουν γίνει η παιδική χαρά των αντιεξουσιαστών/αναρχικών και λοιπών. Φυσικά, δεν υπάρχει καμία ένσταση στο να είναι κανείς αναρχικός η αντιεξουσιαστής: ο καθένας είναι ελεύθερος να επιλέξει τις πολιτικές του αντιλήψεις. Το πρόβλημα ξεκινάει όταν οι ιδεολογίες μεταφράζονται σε παραβατικές συμπεριφορές (βλ. σπάμε μαγαζιά εφορμώντας από τα Εξάρχεια, όπου και επιστρέφουμε γιατί ξέρουμε ότι δεν θα μας πειράξει κανείς). Και επειδή μαζί με τον βασιλικό ποτίζεται και η γλάστρα, το ιδιότυπο “άσυλο” των Εξαρχείων δεν εκμεταλλεύονται μόνο οι προαναφερθείσες ομάδες, αλλά και διάφοροι προστάτες/μαφιόζοι, έμποροι ναρκωτικών κλπ. Δικαίως λοιπόν, οι κάτοικοι τις περιοχής, αλλά και οι υπόλοιποι, διαμαρτύρονταν για την κατάσταση στην γειτονιά τους, και κατ’ επέκτασιν και στο κέντρο της πόλης.

Η νέα κυβέρνηση, προσπάθησε να δείξει εμπράκτως ότι τα Εξάρχεια ανήκουν και αυτά στην ελληνική επικράτεια, όπου το κράτος έχει το δικαίωμα να μπαίνει. Και τότε άρχισαν οι διαμαρτυρίες για αστυνομοκρατία κτλ. Οι κατηγορίες αυτές δεν προήλθαν μόνο από αυτούς που θα περίμενε κανείς αλλά και από άλλους που τάχθηκαν κατά των μέτρων για ιδεολογικούς λόγους (υποθέτουμε). Για ορισμένο κόσμο λοιπόν, πρέπει να έχουμε λύση στο θέμα των Εξαρχείων – δηλαδή της παραβατικότητας ορισμένων που συχνάζουν εκεί – με μαγικό ραβδί, γιατί η αστυνομία “δεν κάνει”. Αυτοί λοιπόν είτε ξαφνικά θα εξαφανιστούν, ή εν πάση θα αποχωρήσουν αυτοβούλως για “την ψυχή της μαμάς τους”.

Για τους υπόλοιπους που δεν ζούμε σε έναν κόσμο Ζεν όπου όλα είναι εφικτά αρκεί να τα φανταστεί κανείς, οι πολιτικές λύσεις είναι λύσεις πρακτικές. Αν μία συγκεκριμένη περιοχή έχει πρόβλημα παραβατικότητας τότε πρέπει να αστυνομευτεί. Εδώ υπεισέρχεται το δεύτερο ζήτημα: η συμπεριφορά της αστυνομίας. Η αστυνομία σίγουρα ξέρει ποιοι είναι ορισμένοι από αυτούς – και έχουν κατά καιρούς προκύψει στοιχεία ότι συνεργάζεται μαζί τους. Επίσης, η αστυνομία έχει δείξει έλλειψη επαγγελματισμού, όπως έδειξε και το χθεσινό επεισόδιο στο βιβλιοπωλείο, αλλά και δολοφονικό τραμπουκισμό όπως στην υπόθεση Γρηγορόπουλου. Για αυτό, σύμφωνη μας βρίσκει η θέση του κ. Χρυσοχοϊδη ότι “δεν θέλουμε ούτε χούλιγκαν ούτε ράμπο”. Καλό είναι να πέφτουνε κεφάλια στην αστυνομία, ώστε να μπουν ορισμένα πράγματα στην θέση τους.

Η αναμόρφωση της αστυνομίας και το “άβατο των Εξαρχείων” είναι δύο διαφορετικά θέματα, αλλά πρέπει να διευθετηθούν και τα δύο. Και θα πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε ότι η εγκληματικότητα είναι ένα σύγχρονο πρόβλημα, και ότι τα Εξάρχεια δεν χρίζουν ειδικού πολιτικού στάτους: δεν ζούμε στο 1974, και δεν έχουμε δικτατορία. Ζούμε στο 2009, και αντιμετωπίζουμε ένα πρόβλημα στο κέντρο της Αθήνας το οποίο είναι υποτίθεται ιδεολογικό, αλλά στην πραγματικότητα είναι απλώς ποινικό. Και ως τέτοιο οφείλει να αντιμετωπίζεται.

Στις Βρυξέλλες δεν γελούν πια με τα στοιχεία της οικονομίας μας

Published on October 22, 2009 in Uncategorized. 0 Comments

Του Γιωργου Mαντελα, αναδημοσίευση από την Καθημερινή, 21.10.09.

Στις Βρυξέλλες, τα τελευταία χρόνια, κυκλοφορεί ένα ανέκδοτο για την αυθεντικότητα των ελληνικών στατιστικών στοιχείων: «Ποτέ μην ακουμπάς μια μπανάνα κοντά σε ένα χαρτί με ελληνικά στοιχεία. Θα πεταχτεί η μαϊμού…». Οχι βέβαια ότι παλαιότερα τα στοιχεία της ΕΣΥΕ ταυτίζονταν με την έννοια της εγκυρότητας. Ο μύθος λέει, για παράδειγμα, ότι ελληνική πατέντα συνιστά ο όρος «λευκή τρύπα», που αν και ως έννοια υποκρύπτει μια αντίφαση, ήταν το διαβατήριο για την ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ. Αλλά τότε ο σκοπός ήταν εθνικός και η έμπνευση καθαρά πολιτική. Την τελευταία εξαετία έχουν υπάρξει σίγουρα και πιο διασκεδαστικοί.

Οπως τότε που στην Εθνική Στατιστική Υπηρεσία -με άνωθεν εντολή, από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Οικονομίας- αποφάσισαν να αναθεωρήσουν τον εθνικό πλούτο, συνυπολογίζοντας τον κύκλο εργασιών στους … οίκους ανοχής. Από τη μια, το ΑΕΠ αυξήθηκε και το έλλειμμα μειώθηκε, αλλά από την άλλη οι κοινοτικοί πόροι περικόπηκαν. Το αποτέλεσμα: Αλλοι… αύξαναν τους τζίρους στα «σπίτια» και άλλοι πλήρωναν. Είναι να μη γελάς;

Κύματα χαράς

Στην ΕΣΥΕ ή καλύτερα στους «πάνω ορόφους» του υπουργείου Οικονομίας, για να μην είμαστε άδικοι, οι ένοικοι κατά τα τελευταία 20 και παραπάνω χρόνια, αποδεδειγμένα είχαν αίσθηση του χιούμορ. Και φαίνεται υποσυνείδητα να πόνταραν στο γεγονός ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο διασκέδαζαν και τους κοινοτικούς. Είναι κοινό μυστικό ότι τα ελληνικά στοιχεία πάντα προκαλούσαν «κύματα χαράς», όταν έφταναν στις Βρυξέλλες. Οσοι ψάξουν στη λίστα της Eurostat για τα πλέον πρόσφατα στοιχεία της ανεργίας στη χώρα μας θα αντιληφθούν το γιατί.

Τα προβλήματα άρχισαν από την ώρα που χάθηκε ο συγχρονισμός. Λίγο η απόσταση, λίγο η αποξένωση (λόγω εκλογών), η Αθήνα έχασε το timing. Δεν κατάλαβε, δηλαδή, ότι οι κοινοτικοί αγρίεψαν λόγω της κρίσης, ότι έχασαν την ψυχραιμία τους και μαζί έχασαν και το χιούμορ τους. Ετσι, όταν στις αρχές Σεπτεμβρίου επαναλήφθηκε το γνωστό ανέκδοτο (τα στοιχεία που έστειλε η ΕΣΥΕ στη Eurostat έκαναν λόγο για έλλειμμα 6,7%, όταν αυτό είχε ξεπεράσει το 12,50%, για να μην πούμε για το χρέος) στις Βρυξέλλες δεν γέλασαν. Και στην Αθήνα πάγωσαν.

«Τέρμα τα αστεία»

O πρόεδρος της Ευρωπαικής Κεντρικής Τράπεζας κ. Σαν Κλοντ Τρισέ κυκλοφορούσε στους διαδρόμους της Επιτροπής και έλεγε «τέρμα τα αστεία», ενώ ο συνονόματός του επικεφαλής του Eurogroup, Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ, απειλούσε: «Tα παιχνίδια τελείωσαν». Μεγάλη κουβέντα, όμως, είπαν και οι δύο, προφανώς πάνω στα νεύρα τους και αυτό είναι το μόνο ελαφρυντικό τους. Οταν έχεις να κάνεις με έναν μηχανισμό όπως ο ελληνικός, που όταν θέλει κάνει «θαύματα», είναι τουλάχιστον επιπόλαιο να εκτοξεύεις τέτοιες απειλές, γιατί εκτίθεσαι. Η κρίση άλλωστε, κάποια στιγμή, θα τελειώσει. Ας μείνουμε λοιπόν στα σίγουρα, ότι θα αλλάξουν οι «παίκτες».

Είναι νωπή ακόμα η εικόνα του κ. Γ. Παπαθανασίου που παρέδωσε στον κ. Γ. Παπακωνσταντίνου και έφυγε σχεδόν τρέχοντας για το ασανσέρ του υπουργείου Οικονομίας. Ως γνωστόν, ο προκάτοχός του κ. Γ. Αλογοσκούφης έφυγε όχι μόνο από το υπουργείο, αλλά και από την πολιτική. Κανείς δεν ξέρει, δε, αν ο κ. Μ. Κοντοπυράκης, που διετέλεσε δύο φορές επικεφαλής της ΕΣΥΕ, θα «τριτώσει το κακό», κάποια στιγμή στο μέλλον.

Οσο για τον κ. Παπακωνσταντίνου, στο μόνο που μπορεί κανείς να σταθεί με σιγουριά προς το παρόν είναι η ευελιξία του. Προανήγγειλε ότι η ΕΣΥΕ θα λειτουργεί στο μέλλον ως ανεξάρτητη αρχή και «έστριψε διά του αρραβώνος». ΄Η τουλάχιστον έτσι νομίζει…

Η λωρίδα της Γάζας στην Αθήνα (!)

Published on October 22, 2009 in Uncategorized. 3 Comments

Ο Α. Τσίπρας δήλωσε για τα χθεσινά επεισόδια στο κέντρο, ότι

[...] η κυβέρνηση έχει μετατρέψει τα Εξάρχεια σε «λωρίδα της Γάζας» και κατήγγειλε ότι γίνεται προσπάθεια στοχοποίησης συγκεκριμένου πολιτικού φόρουμ και των ανθρώπων που σκέφτονται, επισημαίνοντας ότι κατέθεσε επίκαιρη ερώτηση προς τον αρμόδιο υπουργό για το συμβάν.

Έκανε επίσης λόγο για κλίμα τρομοκρατίας στο κέντρο. Έτσι τα θυμάμαι και γω τα Εξάρχεια…τελευταία φορά που κατέβηκα πετούσαν από πάνω ελικόπτερα και είχαμε ακροβολιστές στις ταράτσες που σκότωναν γυναικόπαιδα.

Ο Τσίπρας ίσως θα πρέπει να προσέξει λίγο τους παραλληλισμούς που κάνει, από σεβασμό για σοβαρά ζητήματα, όχι τίποτα άλλο. Και για να σοβαρευτούμε, η Γάζα είναι γκέτο Ισραηλίνης δημιουργίας. Την “Γάζα” στα Εξάρχεια, όπως θέλει να λέει ο Αλέξης, ποιος την δημιούργησε;

Το παζάρι με το έλλειμα

Published on October 22, 2009 in Uncategorized. 0 Comments

Στην Ελλάδα φαίνεται όλα είναι θέμα πολιτικής αντιπαράθεσης. Ακόμα και τα οικονομικά μεγέθη.

Σε όλες τις χώρες του κόσμου η πολιτική ηγεσία δέχεται πιέσεις να παρουσιάζει ευνοϊκά για αυτήν οικονομικά μεγέθη. Όμως, επειδή για να χαραχτεί σωστή πολιτική και να μπορεί να διαπιστωθεί η οικονομική θέση της χώρας χρειάζονται ακριβή νούμερα, οι περισσότερες χώρες έχουν θεσπίσει μηχανισμούς για να λύσουν αυτή τη σύκγρουση, ωστε οι στατιστικές τους υπηρεσίες τους να μπορούν να αντιστέκονται στις πολιτικές πιέσεις. Αυτό μπορεί να γίνει με πολλούς τρόπους – από το να δημιουργηθούν πολλές ανεξάρτητες μεταξύ τους στατιστικές υπηρεσίες υπόλογες σε διαφορετικά αφεντικά (όπως στην Αμερική), μέχρι την δημιουργία στατιστικής υπηρεσίας θεσμοθετημένης αυστηρά ως ανεξάρτητης αρχής.

Στην Ελλάδα όμως, που “αυτά δεν γίνονται”, το έλλειμα είναι αντικείμενο προσωπικής αντίληψης του καθενώς. Το ΠΑΣΟΚ λέει ότι είναι στο 12.4%. Η Ν.Δ. λέει ότι το ΠΑΣΟΚ το φουσκώνει. Οι δημοσιογράφοι απλώς δεν ξέρουν τι λένε φουντώνοντας μία διαμάχη που δεν καταλαβαίνουν.

Το έλλειμα είναι αντικειμενικό μέγεθος. Μία στατιστική υπηρεσία μπορεί απλώς να το μετρήσει και να του αποδώσει σαφή τιμή. Η συζήτηση των λόγων για τους οποίους το έλλειμα, ή οποιοδήποτοε άλλο οικονομικό μεγέθος, έχει μία συγκεκριμένη τιμή είναι ανοιχτή. “Σηκώνει”, δηλαδή, πολιτική διαμάχη, γιατί αποτελεί μέτρο αξιολόγησης της κυβέρνησης και της οικονομικής της πολιτικής. Όμως το νούμερο το ίδιο δεν μπορεί να είναι ό,τι το θέλει η εκάστοτε κυβέρνηση ούτε να αντανακλά τις πολιτικές της προσταγές. Στην, Ελλάδα όμως, απουσία ανεξάρτητης αρχής καταλήγουμε να κάνουμε το νούμερο θέμα συζήτησης και πολιτικής αντιπαράθεσης. Αδυνατούμε έτσι να κουβεντιάσουμε αυτό που πραγματικά μετράει, δηλαδή τις οικονομικές πολιτικές που χρειαζόμαστε. Και πως να το κάνουμε; δεν ξέρουμε καν τα νούμερα μας.