Monthly Archive for August, 2009

Superpower hubris

We have written in the past about the leeway the US has had with regard to its actions in the era of unipolarity that followed the collapse of the Soviet Union. During that period, and until recently, the US has had the ability to dictate the developments in the international system in the absence of a balancing power or coalition of powers. The power differential it enjoyed with respect to other states, enabled it to broadly define ambitious goals (such as spreading democracy to countries with vastly different cultural heritages and social structures). And for a while it enabled it to get away get away with pretty dumb decisions – i.e. pay no apparent costs.

In the 90′s and for much of the last decade, intellectual and political triumphalism abounded. The permanent victory of the west was taken for granted, and the present euphoria seemed permanent. And, as the saying goes, if you are a hammer, everything looks like a nail: while small states run the danger of getting their priorities wrong in their foreign policy, and their policy decisions consist mostly of compromises and tradeoffs, superpowers run the danger of identifying too many priorities and seeing problems needing solutions where none exist. In the process they overextend themselves. Indeed, history has shown that a country finding itself unchecked is bound to get into some pretty needless adventures, in which it expends blood and treasure, undermining itself while real long term concerns go unaddressed .  These adventures come with serious economic burdens, and while the superpower overextends and over-expends itself, sooner or later, superpower hubris leads other states to combine against it and balance it out.

Over the past years there have been several indications of both US overextension and formation of balancing coalitions. The war in Iraq and the Afghanistan are examples of overextension. As Steven Walt points out China and Russia are pretty happy seeing the US bogged down in Afghanistan and Iraq. In the case of Iraq in particular, surely it must be to their advantage that the US has spent $1 trillion on a useless war whose sole strategic outcome was to dramatically impair US options in the region. Not to speak of Iran’s joy at the outcome of  Iraq’s invasion, which was to remove from the equation in a single stroke the only state in the region other than Israel that posed any significant challenge to it, and radically diminish US influence in the Middle East. By invading Georgia last year Russia has proved it will assert itself, if necessary with military action, when it perceives it’s vital interests to be threatened, showing in the process that NATO will not act when its vital interests are not threatened. And it managed to get the US to back down from the (useless) missile defense system. The EU lacks a coherent voice for now, but it has de facto recognized the Russian sphere of influence by refusing to expand NATO to its borders. And there is more to come. Meanwhile, Iran is emerging as a regional hegemony with Russian and Chinese aid, and  shows no signs of bowing down to international pressure.

At the same time, China, and Russia to a lesser extent, have been making inroads in Latin America, and the countries in the region have been exercising more assertive foreign policies. Venezuela, eager to diversify its oil buyers has been opening up to China and buying Russian arms. It is also talking to Iran. Brazil is attempting to forge South-to-South alliances with China, Russia, Iran, India. None of this is trivial, especially because the US has long upheld the view that outside interference in the Western Hemisphere is a threat to US safety (the Monroe doctrine). To counter the influence of outside powers in Latin America, the US has sought increased presence in Colombia (more about this read here). What is significant however is not the US attempt to balance, but its backlash. Latin American leaders have become very uneasy about it and have made it known. Colombia might need American help against the drug trade, and American might need to balance Venezuela’s influence and support of leftist movements, but that doesn’t keep others from voicing concerns.

A little balancing will do everybody some good. Checks to power teach states to husband their resources and expend their power wisely. Competition among states leads to innovation and moderation. Ultimately, the word tradeoff will have to find its way from the bottom of the US diplomatic tool list to the top. And it seems we are well on our way.

Colombia and the US: an exercise in realpolitik

If there is one good predictor of behavior in the international system, it is balance of power considerations and alignment of interests due to otherwise self-motivated behaviors. The developments in Colombia last week are an excellent example of this.

According to the Guardian,  Colombia signed a deal to increase US access to military bases in the country, where the US is to station 800  military advisers. This has “sparked a diplomatic firestorm” according to the paper. It is also, we may add,  a typical exercise in realpolitik for Colombia, the US, and the neighboring countries that define the Latin American regional system.

Colombia achieves two goals with this action: first it deepens US commitment as a partner in the fight against FARC, which is the stated purpose of the US presence. Second, it is an insurance policy against Venezuela in terms of military capability, since the millitary advisers will (at least in theory) make the Colombian army more competent and prepare the ground for more US assistance if need be.

For its part, the US achieves primarily strategic objectives with this move. The economic and political development Latin American countries have seen in the past years, and the increased foreign involvement (i.e. not American) combined, have enabled these countries to chart a more independent course. The US sees the outside meddling in its “backyard” as a threat and is looking to counterbalance it; the fight against FARC concerns it only to the extent that bolsters the Colombian state and makes it a stronger ally.

Of course, the fight against FARC is of huge significance to Colombia, and from its standpoint it is sound policy to pursue American involvement. But in the international system were suspicion abounds and delayed action is action too late, Colombia’s neighbors are primarily concerned about what they perceive as threats to their own interests and less about Colombia’s well-being. Thus they seek to preempt it.

FYROM, Greece and NATO expansion

During the Cold War years, the  ”real boss” in NATO has been the US. As the predominant power in the western world, it wielded influence within it. The power differential it enjoyed vis-a-vis its junior partners, the European countries, enabled  it to dictate policy; it could punish or reward states more than any other state within the Alliance. But if US influence in NATO is measured by its ability to call  the shots, then surely, the developments in Bucharest last year signify a loss  of American power and a diminution of influence over Europe. Indeed, with the rise of Russia and China, and the chaos in the Middle East that followed the enervation of the Iraqi state which has enabled the rise of Iran as a regional power, the US has seen its ability to shape the international system diminish. It now has to engage in tradeoffs and this is a trend that will continue to intensify.

The European states, not facing an Iron Curtain and enjoying relatively good relations with Russia, do not see any reason to antagonize it. This, has real implications for the Balkans where Greece is not bound by  the “satellite” mentality of the Cold War, when US power was essential for the maintenance of peace in Southeastern Europe. Good relations with the US are of course still important, but so are good relations with Russia, because both now influence developments in the region. Most importantly, Greece operates within a strengthened European Union that, having found its voice, has been increasingly asserting its independence from its ally across the Atlantic.

The developments in Bucharest last year are indicative of this trend. The EU resisted persistent pressure from the US, to expand NATO to include the Ukraine and Georgia. This would bring NATO to a region that Russia has traditionally considered its back yard, and, as German officials stated, this would antagonize Russia without bringing any real strategic or defense gains for Europe. This negotiating environment has so far been conducive to Greek aims in the Balkans. In Bucharest Greece aligned negotiating position with the prevalent mood within the EU to advance its national interest by blocking FYROM’s accession. And one is inclined to think, that the only reason Albania and Croatia were allowed to join the Alliance is  that the EU had to compromise on something, and compared to the Ukraine  or Georgia these two countries are “small potatoes”. They are also areas of de facto American influence, in contrast to Georgia or the Ukraine which are in close proximity to Russia. The Obama administration seems to have adapted to the developing trends and indicated that NATO accession for the Ukraine and Georgia seriously (and after the Russian-Georgian conflict, such a policy is a pipe dream anyway). And with regard to FYROM it has pressured Skopje to adopt a more modest negotiating posture.

In the developing systemic picture, Greece’s foreign policy objectives in the Balkans fit neatly. I certainly do  not believe that Sarkozy supported the Greek position out of the  goodness of his heart, or because of his “Greek blood” (as he said). His  was a very clear indication of the general mood of the Europeans. And in this mood Greece has maintained and will be able to pursue its policy: no accession to the EU or NATO unless a mutually negotiated solution is reached.

Δεν είναι αυτό που νομίζεις, αγάπη μου…

Στο άρθρο του “Η χρηματοδότηση των κομμάτων“, στην Καθημερινή, ο Πάσχος Μανδραβέλης αποτυπώνει γλαφυρά την κωμικότητα της στρατηγικής της Ν.Δ. στην υπόθεση Siemens:

Στις παλιές κωμωδίες υπήρχε συνήθως ένα σαχλό αστείο. Κάποιος επιστρέφει ξαφνικά σπίτι του και βρίσκει τη συμβία με τον εραστή γυμνούς στο κρεβάτι. Εκείνη το πρώτο που σκέφτεται να του πει είναι: «Αγάπη μου, δεν είναι αυτό που νομίζεις…».

Κάπως έτσι είναι και η τακτική της κυβέρνησης στο σκάνδαλο Siemens. Κάποιος επικοινωνιακός φωστήρας συμβούλευσε τον πρωθυπουργό να βάλει την κυβέρνηση στη γωνία. Η κατηγορηματική άρνηση «ούτε ένα ευρώ από τη Siemens δεν μπήκε στα ταμεία της Ν.Δ.» μοιάζει όλο και περισσότερο με το προαναφερθέν αστείο των παλιών ταινιών: στις προκλήσεις του κ. Χριστοφοράκου (π.χ. «αν η Νέα Δημοκρατία θέλει στοιχεία για πληρωμές στα ταμεία της από τη Siemens τότε ας μας στείλει σχετικό αίτημα… και ο κ. Χριστοφοράκος θα της απαντήσει επακριβώς») η Ν.Δ. κώφευσε και απαντά στον ελληνικό λαό «αγάπη μου, δεν είναι αυτό που νομίζεις…». Στις καταθέσεις στελεχών της Siemens ότι χρηματοδοτούσαν και τα δύο κόμματα, η Ν.Δ. απαντά στους πολίτες: «Δεν είναι αυτό που νομίζεις…».

Όντως έτσι μοιάζει η στρατηγική της Ν.Δ. Τα στελέχη της μας λένε ευθέως, ότι “δεν είναι αυτό που νομίζουμε”. Και τότε τι είναι;

Το άρθρο είναι εξαιρετικό και αξίζει να διαβαστεί ολόκληρο.

Στατιστικές, ανάπτυξη και ανισοκατανομή του πλούτου

I gather, young man, that you wish to be a Member of Parliament. The first lesson that you must learn is, when I call for statistics about the rate of infant mortality, what I want is proof that fewer babies died when I was Prime Minister than when anyone else was Prime Minister. That is a political statistic.

-Winston Churchill

Από την δεκαετία του 90 και μετά η Ελλάδα έχει γνωρίσει μεγάλη οικονομική ανάπτυξη. Αυτό οφείλεται σε ένα συνδυασμό εσωτερικών παραγόντων (μερική εφαρμογή μεταρρυθμιστικών μέτρων, όπως απελευθέρωση αγορών κτλ) και διεθνούς συγκυρίας, η οποία ήταν ιδιαίτερα ευνοϊκή για τους τομείς οικονομικής της δραστηριότητας στους οποίους η Ελλάδα έχει συγκριτικό πλεονέκτημα, την εμπορική ναυτιλία και τον τουρισμό. Επιπλέον, οι Ολυμπιακοί βοήθησαν στην συγκράτηση υψηλών ρυθμών ανάπτυξης μέχρι και το 2004.

Η ανάπτυξη όμως αυτή δεν έχει φτάσει σε όλα τα στρώματα του πληθυσμού, γιατί οι αναπτυξιακές πολιτικές των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δεν συνοδεύτηκαν από εκτεταμένη αναδιάρθρωση της οικονομίας. Προβλήματα όπως ο μεγάλος κρατικός παρεμβατισμός, η έλλειψη ανταγωνιστικότητας, και τα καρτέλ με μεγάλες διασυνδέσεις παραμένουν. Αυτά τα προβλήματα πρακτικά σημαίνουν ότι ενώ η ελληνική οικονομία μεγάλωσε γιατί είχε συγκυριακές “αβάντες”, η ανάπτυξη που σημειώθηκε είναι εξαιρετικά άνιση. Αυτό ίσως να μην ήταν τόσο τόσο ανησυχητικό αν η ανάπτυξη αυτή βελτίωνε το βιωτικό επίπεδο όλων ακόμα και αν πλούτιζε ορισμένους δυσανάλογα.

Ενώ λοιπόν οι κρατικές στατιστικές δείχνουν ανάπτυξη και ευμάρεια, παρουσιάζουν την πραγματικότητα αποσπασματικά. Ο μέσος Έλληνας, συνεχίζει να έχει – ως επι το πλείστον – χαμηλές απολαβές, οι οποίες σίγουρα δεν συμβαδίζουν με τους ρυθμούς ανάπτυξης. Αυτό γιατί η αύξηση των τιμών, κατά μείζονα λόγο, δεν οφείλεται σε αύξηση της ζήτησης λόγω αύξησης εισοδημάτων που είναι συνακόλουθη της ανάπτυξης (και η οποία πιέζει τις τιμές προς τα πάνω), αλλά στις στρεβλώσεις της αγοράς που επιτρέπουν συγκέντρωση του πλούτου μέσω τεχνητών αυξήσεων των τιμών. Κάποιοι δρέπουν τους καρπούς της ανάπτυξης σε μεγαλύτερο ποσόστο από αυτό που τους αναλογεί, ενώ για τους υπόλοιπους οι μισθοί παραμένουν χαμηλοί και η ανεργία υψηλή.

Τα στοιχεία για τους νέους είναι ενδεικτικά τις εικόνας (στοιχεία 2008 από την G700):

* Δύο στους τρεις 25χρόνους (64,4% το ακριβές ποσοστό) δηλώνουν ότι έχουν καθαρές μηνιαίες αποδοχές έως 750 ευρώ.

* Η ανεργία στις ηλικίες 15-24 βρίσκεται στο 22,3% και στους 25-34 στο 10,3% ενώ από το 1983 και μετά ουδέποτε έπεσε κάτω του 22% και του 10% αντίστοιχα.

* Το 45,6% των νέων δηλώνουν προσωρινά απασχολούμενοι με έναν στους δύο 25χρόνους να ετερεοπασχολείται αναγκαστικά δηλαδή να μην εργάζεται στο επάγγελμα που έχει επιλέξει.

* Το ποσοστό των ενοικιαζόμενων εργαζόμενων από 0,2% το 2005 έφτασε στο 2% το 2007. Υπολογίζεται ότι συνολικά στην Ελλάδα οι ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι ξεπερνούν τις 25.000.

Ο καπιταλισμός στην Ελλάδα, δυστυχώς, είναι “καπιταλισμός της κλίκας” (crony capitalism). Η διάβρωση του πραγματικού εισοδήματος μέσω των πληθωριστικών πιέσεων είναι άμεσο αποτέλεσμα των διαρθρωτικών προβλημάτων της οικονομίας. Oι πρακτικές εναρμονισμού των τιμών, και η συνακόλουθη ύπαρξη κρατικά προστατευομένων ιδιωτικών ολιγοπωλίων/μονοπωλίων εξηγούν μεγάλο μέρος του φαινομένου. Σε όλους τους βασικούς τομείς παραγωγής δραστηριοποιούνται καρτέλ, από την γαλακτοβιομηχανία μέχρι τα τεχνικα επιμελητήρια και τα βενζινάδικα. Τα καρτέλ στοιχίζουν 4 δις το χρόνο στην ελληνική οικονομία, δηλαδή 1000 ευρώ ανά νοικοκυριό. Το υπόλοιπο του προβλήματος εξηγείται από την έλλειψη ανταγωνιστικότητας, και την κακή επιχειρηματική λογική. Ο συνδυασμός των δύο επιτρέπει σε επιχειρήσεις να ανεβάζουν δυσανάλογα τις τιμές τους, χωρίς να “τιμωρούνται” από το καταναλωτικό κοινό. Ενδεικτικά είναι τα στοιχεία της τράπεζας της Ελλάδος για το 2008, όταν ο κ. Γκαργκάνας δήλωνε ότι “ότι στην ελληνική αγορά δεν λειτουργεί ο ανταγωνισμός, με στοιχεία από τα οποία φαίνεται ότι ορισμένοι κλάδοι εμφανίζουν πολύ υψηλή κερδοφορία. Από την ανάλυση των ισολογισμών 440 επιχειρήσεων από την Τράπεζα της Ελλάδος προκύπτει ότι το 2007 τα κέρδη των εμπορικών επιχειρήσεων αυξήθηκαν κατά μέσο όρο κατά 43,7% σε σχέση με το προηγούμενο έτος.[...] Η άνοδος του πληθωρισμού, [...] οφείλεται στο διεθνές σοκ της αύξησης των τιμών του πετρελαίου και των τροφίμων, αλλά και στα υπερβολικά κέρδη των επιχειρήσεων που κατέχουν δεσπόζουσα θέση κυρίως στη διανομή και τις υπηρεσίες, καθώς και στη μεγάλη αύξηση του κόστους εργασίας ανά μονάδα προϊόντος, δηλαδή στις μισθολογικές αυξήσεις,” Συνεπώς, τα ολιγοπώλια πλουτίζουν, τα στελέχη αυξάνουν τους μισθούς τους και η ανάπτυξη καλπάζει. Αλλά αυτή είναι ανάπτυξη των λίγων, και όχι του συνόλου.

Όταν μπει ο ανταγωνισμός στην ελληνική οικονομία, διαλυθούν τα καρτέλ (αν ποτέ γίνει αυτό), και αναδιαρθρωθεί η οικονομία, τότε ίσως γνωρίσουμε πιο υγιή ανάπτυξη.

Πολιτικές δίκες…

Επιμένουμε στην υπόθεση Siemens, καθώς οι εξελίξεις είναι ενδεικτικές της λειτουργίας του πολιτικού μας συστήματος.

 

Η γερμανική δικαιοσύνη ανέστειλε την έκδοση του Χριστοφοράκου. Ένας από τους ισχυρισμούς τού είναι ότι δεν θα τύχει δίκαιης μεταχείρισης από την ελληνική δικαιοσύνη – ότι δηλαδή θα έχει πολιτική δίκη.

 

Ο ρόλος της δικαιοσύνης είναι καθαρτικός μεταξύ άλλων: να εξετάζει που “στράβωσαν” τα πράγματα, και μέσων των πορισμάτων των λειτουργών της, να διευθετούνται οι παραλήψεις που κατέστησαν εφικτές τις εκάστοτε παρανομίες. Ο κ. Χριστοφοράκος έχει σίγουρα διαπράξει αδικήματα, όμως το αίτημα έκδοσης του δεν έχει να κάνει με την απονομή δικαιοσύνης. Η ελληνική κυβέρνηση δεν επιδιώκει την διόρθωση των κακώς κειμένων που οδήγησαν στο σκάνδαλο Siemens. Αυτό θα απαιτούσε βαθιές τομές στο σύστημα, και έρευνες στις συναλλαγές πολλών σημαντικών βουλευτών, υπουργών και στελεχών υπουργείων.  Επιθυμεί μόνο να τιμωρήσει τον Χριστοφοράκο δυσανάλογα, καθότι μία σκληρή ποινή, η οποία θα παραβιάζει και την αρχή της αναλογικότητας, (οι ποινές που επιβάλλονται για τα αδικήματα που διέπραξε είναι κανονικά μικρές) θα δημιουργήσει ένα επίπλαστο συναίσθημα απονομής δικαιοσύνης, χωρίς κατ’ ουσίαν να αλλάξει κάτι ως προς τα συστεμικά προβήματα τα οποία είναι πολύ ευρύτερα.

Η κυβέρνηση προς αυτή την κατεύθυνση χειραγωγεί την δικαιοσύνη. Είναι σίγουρο ότι η απόφαση της διορισμένης από την αυτήν δικαιοσύνης είναι ήδη ειλημμένη, και αποτυπώνει τις προσταγές της. Άρα η δίκη θα είναι πολιτική. Αν η δίκη δεν ήταν πολτική και η δικαιοσύνη ανεξάρτητη, τότε θα είχαν ήδη ξεκινήσει έρευνες στις συναλλαγές πολιτικών προσώπων.

 

Δυστυχώς η στρατηγική των κομμάτων φαίνεται να αποδίδει. Η διαλεκτική που αναπτύσεται στα ΜΜΕ δημιουργεί ένα κλίμα στο οποίο το κύριο θέμα είναι η έκδοση Χριστοφοράκου και οι επιπτώσεις της στην στρατηγική των κομμάτων προ των εκλογών, όχι η διερεύνηση του σκανδάλου.  Ο Χριστοφοράκος, ομως, είναι γρανάζι της μηχανής, και όχι η μηχανή η ίδια.

Ευθύνες Καραμανλή;

Στο blog REC(on) επισημαίνεται ότι ο κ. Καραμανλής έχει τεράστιες ευθύνες. Γράφει το REC(on):

Είναι τεράστια η ευθύνη του Καραμανλή για τον βούρκο στον οποίο σέρνεται όλος ο πολιτικός κόσμος. Ο Καραμανλής αρνήθηκε συστηματικά να ανοίξουν οι υποθέσεις των σκανδάλων της SIEMENS, απαγόρεψε στους βουλευτές του να ψηφίσουν για τις προανακριτικές στην Βουλή, επέτρεψε να συνεχίζουν να κρύβονται μέσα στο πλήθος όσοι τα πήραν.

Συμφωνούμε απόλυτα. Ο Καραμανλής μεθόδευσε τη συγκάληψη. Ο κ. Παπανδρέου όμως, θα μιλήσει για τους δικούς του βουλευτές που χρηματίστηκαν; Αναμένουμε.

Σε τροχιά έκδοσης ο Χριστοφοράκος

Από την Καθημερινή, 13/08:

Την ίδια ώρα η καταδικαστική για τον κ. Χριστοφοράκο απόφαση του Ειρηνοδικείου του Μονάχου, που αναφέρεται σε πληρωμές προς τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ το 2004, μέσω των Γιάννη Βαρθολομαίου και Κώστα Γείτονα, αντιστοίχως, έχει προκαλέσει εντονότατους κραδασμούς στα δύο μεγάλα κόμματα, αλλά και οξεία μεταξύ τους αντιπαράθεση. Στην απόφαση γίνεται εκτενήςαναφορά σε πολιτικές πληρωμές ύψους εκατομμυρίων ευρώ στη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ τηνπερίοδο 2004-06 για το σύστημα ασφαλείας των Ολυμπιακών Αγώνων C4Ι. Ρηγίλληςκαι Ιπποκράτους διαψεύδουν με κατηγορηματικό τρόπο ότι στα ταμεία τους έφθασαν χρήματα από τη Siemens, τηρώντας, όμως, προσεκτική στάση έναντι των αναφορών Χριστοφοράκου για τον εκλιπόντα Γ. Βαρθολομαίο και τον κ. Γείτονα, που είχαν τότε την ευθύνη των αντίστοιχων κομματικών ταμείων.

Σημειώνεται ότι σύμφωνα με την απόφαση του Εφετείου του Μονάχου για την έκδοσήτου, ο κ. Χριστοφοράκος θα δικαστεί στην Ελλάδα για 4 εμβάσματα του 2003, ύψουςμόλις 400.000 ευρώ, σε σχέση με τα 11.000.000 που φέρεται να διέθεσε συνολικά γιακομματικές ενισχύσεις κατά τα έτη που ήταν επικεφαλής της Siemens Hellas.

Οταν οι βουλευτές χρηματίζονται το κόμμα τι κάνει;

Η υπερασπιστική γραμμή των κομμάτων στο θέμα των προμηθειών Siemens φαίνεται να είναι ότι στοκόμμα δεν έφτασαν χρήματαενώ παράλληλα σωπαίνουν για τους ταμίες (Βαρθολομαίος-Γείτονας) τους οποίους ο Χριστοφοράκος κατονόμασε ως αποδέκτες στις πρώτες του αποκαλύψεις. Επιμένοντας ότι δεν πήραν χρήματα, και τηρώντας αποστάσεις από τους ταμίες, τα κόμματα, εμμέσως πλην σαφώς, υπαινίσσονται ότι η ευθύνη σταματάει στους ταμίες. Εμείς πιστεύουμε ότι ο διαχωρισμός κόμματος/βουλευτών είναι αντιπερισπασμός. Ο χρηματισμός ήταν εκτεταμένος (153 βουλευτές) και αποδέκτες μαύρου χρήματος ήταν στελέχη των κομματικών μηχανισμών και υπουργοί (ο κ. Χριστοφοράκος χρημάτισε συνολικά 12 υπουργούς από το 1997 ως το 2007). Έχουμε να κάνουμε δηλαδή με εκτεταμένη διαφθορά υψηλόβαθμων στελεχών και βουλευτών. Οπότε, το σκάνδαλο δεν αφορά ένα-δύο διεφθαρμένους, αλλά πλήττει την πλειοψηφία του βουλευτικού σώματος (153 από τους 300 είναι 51% του βουλευτικού σώματος). Επίσης προκύπτει το εξής θέμα: έστω ότι τα ταμεία των κομμάτων δεν ήταν αποδέκτες μαύρου χρήματος.  Όταν 153 βουλευτές έχουν χρηματιστεί, είναι δύσκολο να πιστέψε κανείς ότι οι ηγεσίες των δύο κομμάτωνδεν είχαν αντιληφθεί τίποτα. Αν ήξεραν και δεν έπραξαν τίποτα, τότε έχουμε στα χέρια μας την μεγαλύτερη απόδειξη ότι ο νόμος περί ευθύνης υπουργών είναι αναποτελεσμάτικος, λόγω της αρχής επί της  όποιας στηρίζεται: αυτή του αυτοελέχγου.

Η Siemens και ο πολιτικός μας κόσμος

Αυτό το post θίγει δύο θέματα ταυτοχρόνως, με αφορμή τις νεότερες αποκαλύψεις για το σκάνδαλο Siemens.

Στα δελτία των ημερών παίζουν ως κύριο θέμα οι αποκαλύψεις Χριστοφοράκου. Είχαμε ξαναγράψει πριν κάποιο καιρό ότι η Siemens είχε δωροδοκήσει, μέσω του Χριστοφοράκου, 153 βουλευτές και των δύο κομμάτων. Άρα το θέμα δεν είναι μόνο νομικό, είναι και πολιτικό, εφόσον υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις (και αποδείξεις) ότι η πλειοψηφία των βουλευτών που εκπροσωπούν τους πολίτες της χώρας, “τα πήραν”.

Τα Νέα καλύπτουν το γεγονός στο χθεσινό φύλο. Δεν μπορούμε παρά να συμπεράνουμε ότι Τα Νέα κάνουν αντιπολιτευτικο ρεπορτάζ. Η διατύπωση του κειμένου εγείρει ερωτήματα για την δημοσιογραφική ακεραιότητα της εφημερίδας, καθώς μεροληπτεί, παρουσιάζοντας μόνο την Ν.Δ. ως αποδέκτη χρημάτων (το άρθρο τιτλοφορείται “Δήλωση-βόμβα από το δικηγόρο Χριστοφοράκου: Έχουμε στοιχεία για πληρωμές από τη Siemens στα ταμεία της Νέας Δημοκρατίας”) ενώ όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι “τα πήραν” και τα δύο κόμματα. Άλλωστε αυτή ήταν η μεθοδολογία της Siemens όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά διεθνώς.

Το γενικότερο ερώτημα που προκύπτει είναι ποιες ακριβώς είναι οι κατηγορίες κατά του κ. Χριστοφοράκου κατά την ελληνική δικαιοσύνη. Στην Ελλάδα κλείσαμε την βουλή για να μην συζητηθεί το θέμα και νοθεύσαμε την δική μας ανακριτική διαδικασία, όποτε πρέπει να αρκούμαστε σε γερμανικές δικογραφίες. Στην Γερμανία κατηγορείται για δωροδοκία ξένων (δηλαδή Ελλήνων) βουλευτών. Αν το αδίκημα που διέπραξε είναι η δωροδοκία, τότε κάποιοι είναι ένοχοι δωροληψίας. Οι δωρολήπτες είναι οι 153 Έλληνες πολιτικοί και των δύο κομμάτων:

Ο Μ. Χριστοφοράκος [...] κατέθεσε σε δύο φίλους του στοιχεία για πληρωμές σε 12 πολιτικούς και των δύο κομμάτων που άσκησαν υπουργικά καθήκοντα, ενώ υπολόγισε ότι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο είχε κάνει δώρα, εκπτώσεις και χορηγίες (λεμονοστύφτες, κουζίνες, ψυγεία και υπολογιστές) σε 153 βουλευτές του ελληνικού Κοινοβουλίου από το 1997 έως το 2007.

Φαίνεται πως οι δωρολήπτες αυτοί είναι στο απυρόβλητο. Και αυτοί που είναι στο απυρόβλητο ψάχνουν αποδιοπομπαίο τράγο – γιατί δεν φτάνει να είσαι στο απυρόβλητο, πρέπει κάποιος να πάρει την ευθύνη. Η δικαιοσύνη έχει αναλάβει ρόλο αρωγού της συγκάλυψης: όπως γράφει ο Τάσος Τέλλογλου στην Καθημερινή, υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι η προανακριτική διαδικασία για την υπόθεση Siemens στην Ελλάδα νοθεύτηκε. Αναμενόμενο, όταν η δικαιοσύνη ορίζεται από το υπουργικό συμβούλιο και όχι με πλειοψηφία 2/3 της βουλής.

Η επίσημη γραμμή της Ν.Δ. είναι ότι “το κόμμα δεν πήρε χρήματα”. Αυτή η διατύπωση υπαινίσσεται ότι τα πήραν βουλευτές, ατομικά, και όχι το κόμμα, και συνεπώς είναι υπεκφυγή: τα κόμματα στελεχώνονται από βουλευτές. Σε αυτό το μήκος κύματος, ο κ. Ζαγορίτης της Ν.Δ. στο βραδινό δελτίο του ΑΝΤ1 μας έλεγε ότι είναι γελοίο να λέμε ότι οι βουλευτές πήραν χρήματα, παίζοντας το γνωστό παιχνίδι ευθυνών με τον κ. Ρόβλια του ΠΑΣΟΚ.

Τα συμπεράσματα περί του τι ακριβώς είναι γελοίο είναι δικά σας.