Archive for the 'Πολιτική' Category

Ο δρόμος προς την κόλαση…

Published on April 15, 2011 in Ελλάδα, Ελληνική πολιτική, Επανάσταση and Πολιτική. 2 Comments

Νομίζω ότι όποιος παρακολουθεί ειδήσεις αυτές τις μέρες πρέπει πραγματικά να έχει αηδιάσει.

Στην Κερατέα συνεχίζεται το αντάρτικο, με μολότοφ να σκάνε σε σπίτια και ορύγματα να ανοίγονται στους δρόμους. Την ίδια μέρα ο επιστήμονας, ετών 83ων, που ανακάλυψε το DNA δέχεται επίθεση από δίποδα που αυτο-αποκαλούνται επαναστάτες στην Πάτρα, ενώ δύο άτομα καταλήγουν στο νοσοκομείο στους Αγ. Αναργύρους. Τις προάλλες κάποιος πυροβολήθησε έναν ελεγκτή επειδή τον κατέβασε από το λεωφορείο γιατί δεν είχε εισητήριο. Αυτή είναι η επικαιρότητα, όμως τα περιστατικά αυτά έχουν πλούσια παράδοση στην Ελλάδα. Απλώς έχουν πυκνώσει και αυξηθεί σε ένταση λόγω της κρίσης.

Παρακολουθώ αυτή τη χώρα η οποία στην δίνη της κρίσης προσπαθεί να αποφασίσει προς τα που θα κατευθυνθεί και πως θα κάνει τις αναγκαίες αλλαγές. Από την μία έχουμε τους θιασώτες της επαναστατικής λογικής και της βίας, και τους ευκαιριακούς τους συμμάχους οι οποίοι κατ’ εμέ χρησιμοποιούν την επαναστατική ρητορική απλώς ως πρόφαση στην υπηρεσία της συντήρησης (“θα ματώσουμε”, απειλούσε ο Φωτόπουλος της ΔΕΗ, ενώ το δεν πλήρωνω ορισμένα διόδια μετατράπηκε σε “δεν πληρώνω γενικώς”). Από την άλλη έχουμε αυτούς που ενώ έχουν πολλές ενστάσεις στο τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το σύστημα και διαφωνούν μεταξύ τους στις λύσεις, συμφωνούν σε ένα πράγμα: ότι η  λογική της επαναστατικής αλλαγής όπως αυτή εκφράζεται δεν είναι λύση. Είμαι και εγώ ένας από αυτούς.

Ο λόγος δεν είναι ότι θεωρώ ότι η χώρα δεν χρειάζεται αλλαγές. Χρειάζεται αλλαγές, ριζικές αλλαγές. Ο λόγος είναι ότι δεν έχω καμία ψευδαίσθηση ως προς το τι σημαίνει επανάσταση, και πως με την πρόφαση της ανατροπής στο όνομα κάποιων απροσδιόριστων ιδανικών η ριζική ανατροπή του συστήματος εκφυλίζεται πολύ σύντομα σε μία κατάσταση τυφλής βίας στο όνομα των ιδανικών αυτών. Μην πάτε μακριά: οι κάφροι στην Πάτρα στο όνομα αντιρατσιστικών ιδανικών πήγαν να δείρουν τον Watson. Και μην αμφιβάλετε: σε περίπτωση που γίνουμε μία απέραντη ρωμαϊκή αρένα, όπως πολλά από τα πρωτοπαλίκαρα των αντιεξουσιαστών και εξωκοινοβουλευτικών ονειρεύονται, αυτοί οι ανεγκέφαλοι θα αποτελέσουν την “πρωτοπορία”.

Ναι, κάθε φορά που ακούω για τις μίζες, τα υποβρύχια, και τους εφοριακούς και πολιτικούς με εκατομμύρια σε offshore λογαριασμούς μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. Όταν βλέπω στην TV τον Τσοχατζόπουλο, τον Παυλόπουλο, τους συνδικαλιστές της ΔΕΗ, τα διάφορα λαμόγια-παράγοντες, τους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες, τους ακροδεξιούς παπάδες και όλο αυτό το συρφετό επίσης μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. Συνθέτουν το παζλ της παρακμής μας. Δεν διανοούμαι όμως να πιάσω ένα καδρόνι να δείρω αυτούς με τους οποίους διαφωνώ, όποιοι και αν είναι αυτοί. Πρώτον γιατί οι συνειδήσεις δεν αλλάζουν με τα καδρόνια. Δεύτερον γιατί πιστεύω ότι ο πολιτισμός δεν είναι α λα κάρτ. Δεν πιστεύω δηλαδή ότι τώρα δέρνω και καταστρέφω και όταν ξημερώσει η άνοιξη της ουτοπίας θα είμαι ξαφνικά άνθρωπος που θα εργάζεται ειρηνικά σε αρμονία με τους συνανθρώπους του.

Γι αυτό εφηύραμε την δημοκρατία: έτσι ώστε να μπορούμε να κάνουμε πολιτικές τομές, να δρομολογούμε αλλαγές και να επιλύουμε πολιτικές διαφορές χωρίς αυτές να μετατρέπονται σε μάχες εξόντωσης όπου το τίμημα είναι το κεφάλι των εμπλεκομένων. Για να κάνεις όμως τομές χρειάζεται δουλειά και ζυμώσεις. Οι τομές δεν γίνονται ούτε με επαναστάσεις του χαβαλέ ούτε με πορείες και συνθήματα χωρίς πρόταση. Η ελληνική δημοκρατία έχει πολλά θεσμικά προβλήματα: ατελής διαχωρισμός των εξουσιών, έλλειψη διαφάνειας και μηχανισμών λογοδοσίας και άλλα πολλά. Όμως, είτε μας αρέσει είτε όχι, κοινοβούλιο έχουμε, και μέσω αυτού πρέπει να λύσουμε τα προβλήματα μας. Η εναλλακτική είναι χειρότερη, πολύ χειρότερη. Γιατί όταν επικρατήσει η ανομία και η αυθαίρετη βία τότε πραγματικά παίζονται τα κεφάλια όλων αδιακρίτως.

 

Υπατία: Το.. τέλος της αρχής για το μεταναστευτικό;

Published on March 15, 2011 in Ελλάδα, Ελληνική πολιτική, ΜΜΕ and Πολιτική. 0 Comments

Κυβέρνηση και «αλληλέγγυοι» διαγκωνίστηκαν την περασμένη εβδομάδα για να καρπωθούν τη νίκη για τη λήξη της απεργίας πείνας των 300. Αλλά αυτό που τους διαφεύγει είναι πως νίκη δεν υπήρξε. Και οι δύο έχασαν, διότι μπήκαν σε μία πορεία μετωπικής σύγκρουσης η οποία, εν τέλει, αυτό που ανέδειξε δεν ήταν παρά το έλλειμα στρατηγικής και τον πολιτικό ερασιτεχνισμό τους.

Οι μεν «αλληλέγγυοι» εμμένοντας στις μαξιμαλιστικές διεκδικήσεις απέκοψαν κάθε εναλλακτική οδό επίλυσης, με αποτέλεσμα να βρεθούν σε διαφορετική τροχιά από τους απεργούς πείνας, όταν οι τελευταίοι υποδέχτηκαν με πανηγυρισμούς την «μερική ικανοποίηση των αιτημάτων τους». Ταυτόχρονα, στο διάστημα από την κατάληψη της Νομικής μέχρι τη λήξη της απεργίας διαφάνηκαν και τα όρια της κοινωνικής ανοχής στην «εδώ και τώρα» ικανοποίηση αιτημάτων, όταν αυτά τίθενται κατά τρόπο εκβιαστικό και αλυσιτελή, αλλά και στην προσπάθεια να καπηλευτούν ορισμένοι τον αγώνα των μεταναστών. Πιθανόν στο τέλος οι «αλληλέγγυοι» φοβήθηκαν πως ένας νεκρός δε θα βάραινε μόνο την πλάτη της κυβέρνησης, αλλά και τους ίδιους και τους πολιτικούς φορείς που τους υποστήριξαν. Έτσι κέρδισαν ελάχιστα σε σχέση με τις αρχικές διακυρήξεις τους.

Η δε κυβέρνηση εκτέθηκε πολλαπλώς διαπράττοντας συνεχόμενα λάθη. Επέδειξε αμφισημία, χωρίς να διατηρήσει μία σταθερή και ενιαία γραμμή, ενώ προβαίνοντας σε παραχωρήσεις άφησε το περιθώριο να ερμηνευτεί η στάση της ως υποχωρητική. Αντιμετώπισε τα αιτήματα ως συνολικά και έπαιξε το παιχνίδι με τους όρους που είχαν θέσει άλλοι. Και πάνω από όλα προέβη σε βεβιασμένες νομικές ρυθμίσεις, χωρίς να προηγηθεί έρευνα και  διάλογος ώστε να χαρακτεί μία συνολική πολιτική.

Αποτέλεσμα του όλου ερασιτεχνισμού ήταν να καθηλωθεί η δημόσια συζήτηση στην μορφή της αντιπαράθεσης αντί να καταπιαστεί με την ουσία του προβλήματος, δηλαδή με το μεταναστευτικό συνολικά. Έτσι, πέραν κάποιων μονόστηλων και κάποιων ρεπορτάζ για τα παραπολιτικά της Υπατίας, με το ξεκίνημα της εβδομάδας αποχώρησε μαζί με τους μετανάστες και το δημόσιο ενδιαφέρον. Αντί η απεργία πείνας να αποτελέσει αφορμή για ανάληψη μακρόπνοων πρωτοβουλιών, κατέληξε στην εκτόνωση της συζήτησης με αποτέλεσμα να την αναβάλει.

 

ΓΑΠ: συμμαχία κεντρώων;

Published on March 8, 2011 in Αριστερά, Δεξία, Ελλάδα, Κέντρο, Κοινωνικό κράτος and Πολιτική. 4 Comments

Επικροτούμε την κίνηση του Γιώργου Παπανδρέου να καλέσει την Ντόρα Μπακογιάννη και τον Φώτη Κουβέλη σε διάλογο: η κίνηση αυτή θα μπορούσε να οδηγήσει σε μία κεντρώα συνεργασία. Αν και είναι πολύ πρώιμο να κάνουμε τέτοια πρόβλεψη, μία ενδεχόμενη συνεργασία κεντρώων θα μπορούσε να έχει θετικά αποτελέσματα.

Θεμελιώδης θέση αυτού του blog είναι ότι στην Ελλάδα υπάρχει μία τάξη πολιτών η οποία δεν εκπροσωπείται. Μη βρίσκοντας έκφραση ούτε στα παραδοσιακά κόμματα της δεξιάς αλλά ούτε και της αριστεράς, και μη όντας οργανωμένη, αυτή η τάξη είναι και μη εκπροσωπούμενη.

Οι πολίτες που απαρτίζουν τον χώρο αυτό βρίσκονται εκατέροθεν του κέντρου. Συνήθως είναι νέοι επαγγελματίες μετριοπαθών πολιτικών αντιλήψεων οι οποίοι δεν ανήκουν σε παραδοσιακές συντεχνίες, ούτε στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Κοινό τους γνώρισμα είναι ότι απεχθάνονται το κομματικό κράτος, την αναξιοκρατία και το ρουσφέτι. Πιστεύουν στο κράτος δικαίου με ίσες ευκαιρίες για όλους χωρίς διεφθαρμένους διαμεσολαβητές. Κοινό τούς χαρακτηριστικό, ανεξαρτήτως πολιτικού προσανατολισμού του καθενός ξεχωριστά, είναι ότι δεν ανέχονται τις παθογένειες των παραδοσιακών κομμάτων της αριστεράς και της δεξιάς.

Αυτοί που τοποθετούνται αριστερά του κέντρου αποστρέφονται τον ιδιότυπο, ελληνικού τύπου “σοσιαλισμό”. Αυτός ο “σοσιαλισμός” μεταφράζεται πρακτικά σε ένα κράτος-πάτρωνα που διανέμει ρουσφέτια και  απεμπολέι τον κοινωνικό του ρόλο, καθώς αναδιανέμει πόρους όχι σε αυτούς που χρειάζονται στήριξη, αλλά σε αυτούς που έχουν “δόντι” και που στην συντρηπτική πλειοψηφία τους δεν την χρειάζονται. Αντιλαμβάνονται ότι ο μεγάλος κρατικός τομέας αντί να θεσμοθετεί κράτος πρόνοιας – ως όφειλε – τελικά το αναιρεί μέσω της αναξιοκρατίας και της αλόγιστης και ακατάγραφης σπατάλης. Αυτοί που ανήκουν στον χώρο αυτό θα επιθυμούσαν ένα πραγματικό κοινωνικό κράτος με αναδιανεμητικό χαρακτήρα στα πρότυπα των ευρωπαϊκών σοσιαλδημοκρατιών, με πολύ σαφέστερες ιδεολογικές τοποθετήσεις και γενναίες αντιπροτάσεις στην δεξιά – αντιπροτάσεις που δεν συνίστανται σε “τσιτάτα”, λαϊκισμούς και επανάσταση του χαβαλέ, αλλά εμπεριέχουν ουσιαστικές τοποθετήσεις και πολιτικά τελέσφορες δράσεις. Κοινώς, μία αριστερά που δεν περιορίζεται στο “και μετά βλέπουμε”.

Αυτοί που τοποθετούνται δεξιά του κέντρου δεν βλέπουν με ιδιαίτερη συμπάθεια ούτε τον εθνικισμό της παραδοσιακής δεξιάς, ο οποίος έχει βρει νέους εκφραστές στο περιβάλλον του Αντώνη Σαμαρά, ούτε την θρησκοληψία της και τον συντηρητισμό της, ούτε φυσικά τον κρατισμό της περιόδου Καραμανλή. Θα επιθυμούσαν ένα πολύ μικρότερο και αποτελεσματικότερο κράτος, αφού βλέπουν τον περιορισμό του ως λύση στο πρόβλημα της διαφθοράς. Είναι πιο συντηριτικοί σε θέματα δημοσιονομικής διαχείρισης, αλλά ταυτοχρόνως είναι υπέρμαχοι της ανεκτικότητας και προοδευτικοί σε κοινωνικά θέματα, καθώς θεωρούν  ότι δεν χωράει δυσανεξία σε μία φιλελεύθερη δημοκρατία. Δεν συμφωνούν με την ακροδεξιά, καθώς προτιμούν τις πολιτικές επιλογές που στηρίζονται σε ορθολογικές αναλύσεις, και σε όχι απεχθείς ρατσιστικές και εθνικιστικές αντιλήψεις. Τέλος θα ήθελαν μία εξωτερική πολιτική η οποία δεν περιορίζεται σε εθνικιστικές κορώνες.

Αν μια ενδεχόμενη ένωση κέντρου καρποφορήσει θα μπορούσαμε να έχουμε θετικά αποτελέσματα σε πολλά επίπεδα. Κατά πρώτο λόγο ο χώρος στον οποίο προαναφερθήκαμε θα αποκτήσει μία πρώτη, έστω ατελή, εκπροσώπηση.  Ο Φώτης Κουβέλης έχει τοποθετηθεί πολύ λογικά και ρεαλιστικά στα περισσότερα ζητήματα της ελληνικής πολιτικής σκηνής, και εκφράζει, κατά την άποψη μας, το κεντρο-αριστερό ρεύμα στο οποίο προαναφερθήκαμε. Παρομοίως η Ντόρα Μπακογιάννη ως εκπρόσωπος της Δημοκρατικής Συμμαχίας έχει κεντροδεξιό, φιλελεύθερο προσανατολισμό, αν και το πολιτικό τής παρελθόν μάλλον θα περιορίσει την δημοτικότητα του κόμματος. Μία τέτοια συμμαχία, θα μπορούσε να λειτουργήσει και ως στεγανό έναντι του βαθέως ΠΑΣΟΚ, το οποίο έχει αρχίσει να κερδίζει έδαφος εις βάρος του μεταρρυθμιστικού ρεύματος του κόμματος, εκμεταλλευόμενο την φθορά που έχει εισπράξει η κυβέρνηση λόγω των μέτρων που έχει ψηφίσει. Κατά μία έννοια, το βαθύ ΠΑΣΟΚ αντιλαμβάνεται πολύ καλά ότι για πετύχουν οι μεταρυθμίσεις θα πρέπει τελικά να το σκοτώσουν (και πρέπει να το σκοτώσουν) καθότι θα πρέπει να μπει μαχαίρι στο κομματικό κράτος.

Το ζητούμενο αποτέλεσμα θα ήταν μία ένωση κεντρώων πολιτικών η οποία θα δώσει φωνή σε αυτό το ζωτικό τμήμα του εκλογικού σώματος. Δεν είναι αναγκαία η πλήρης σύμπνοια απόψεων – μπορεί να λειτουργήσει άριστα και ο συγκερασμός, δεδομένου ότι οι απόψεις αυτών που απαρτίζουν τον κεντρώο χώρο είναι επαρκώς συγγενικές. Μία τέτοια συμμαχία θα απομόνωνε κόμματα και πολιτικούς (συμπεριλαμβανομένου και του βαθέως ΠΑΣΟΚ) που περιορίζονται σε λαϊκίστικες κορώνες αντί να ασκούν υπεύθυνη αντιπολίτευση.

Το Γιουχάρισμα του Πάγκαλου στο Παρίσι

Published on February 28, 2011 in Αριστερά, Ελλάδα and Πολιτική. 0 Comments
Ο Θ. Πάγκαλος ήταν προσκεκλημένος στο ελληνικό σπίτι στο Παρίσι σε μία εκδήλωση για το έργο του Κώστα Γαβρά και η παρουσία του προκάλεσε αντιδράσεις φοιτητών, όπως φαίνεται στο βίντεο (ευχαριστούμε τον Ροϊδη για την αρχική δημοσίευση). Τελικά η ταινία δεν προβλήθηκε, ενώ μεταξύ άλλων και ο Κ. Γαβράς αποχώρησε από την αίθουσα.

Η πρώτη μας ένσταση έχει να κάνει με το τυπικό: ο Πάγκαλος ήταν προσκεκλημένος στο ελληνικό σπίτι. Ο χώρος δεν ανήκε σε αυτούς που γιουχάραν, όπως ακριβώς δεν ανήκε ούτε στον Πάγκαλο. Εφόσον οι κανόνες είναι ίδιοι για όλους, κάνεις από τους παρευρισκομένους δεν είχε το δικαίωμα να απαιτήσει να φύγει κάποιος άλλος από την αίθουσα.

Η δεύτερη ένσταση είναι πιο ουσιαστική. Οι φοιτητές που διαμαρτύρονταν έχουν κάποιο αίτημα, υποθέτουμε. Και το υποθέτουμε γιατί δεν ακούσαμε το αίτημα, ακούσαμε μόνο γιουχαρίσματα. Έτσι δεν θα μάθουμε ποτέ τι είχαν να πουν, ούτε θα δούμε τι θα είχε να απαντήσει ο Πάγκαλος.

Είναι είναι εντελώς αντιδημοκρατικό να φωνάζεις μέχρι να επιβληθεί αυτό που θες, “καπελώνοντας” όλους τους υπόλοιπους. Πόσο μάλλον όταν βρίσκεσαι σε ένα περιβάλλον στο οποίο θα μπορούσε να γίνει συζήτηση.

Να διευκρινίσουμε ότι το ποστ αυτό δεν αφορά ούτε το ποιόν του Πάγκαλου ούτε τον υπερασπίζεται. Αφορά μια κουλτούρα διαμαρτυρίας, οι εκπρόσωποι της οποίας αρνούνται να εκθέσουν τα επιχειρήματα τους όταν κληθούν σε διάλογο, υιοθετώντας παράλληλα όλες τις φασιστικές τακτικές τις οποίες υποτίθεται ότι κατακρίνουν. Θα θέλαμε επιτέλους να ακούσουμε τα επιχειρήματα τους.