Archive for the 'Επανάσταση' Category

Νομίζω ότι όποιος παρακολουθεί ειδήσεις αυτές τις μέρες πρέπει πραγματικά να έχει αηδιάσει.

Στην Κερατέα συνεχίζεται το αντάρτικο, με μολότοφ να σκάνε σε σπίτια και ορύγματα να ανοίγονται στους δρόμους. Την ίδια μέρα ο επιστήμονας, ετών 83ων, που ανακάλυψε το DNA δέχεται επίθεση από δίποδα που αυτο-αποκαλούνται επαναστάτες στην Πάτρα, ενώ δύο άτομα καταλήγουν στο νοσοκομείο στους Αγ. Αναργύρους. Τις προάλλες κάποιος πυροβολήθησε έναν ελεγκτή επειδή τον κατέβασε από το λεωφορείο γιατί δεν είχε εισητήριο. Αυτή είναι η επικαιρότητα, όμως τα περιστατικά αυτά έχουν πλούσια παράδοση στην Ελλάδα. Απλώς έχουν πυκνώσει και αυξηθεί σε ένταση λόγω της κρίσης.

Παρακολουθώ αυτή τη χώρα η οποία στην δίνη της κρίσης προσπαθεί να αποφασίσει προς τα που θα κατευθυνθεί και πως θα κάνει τις αναγκαίες αλλαγές. Από την μία έχουμε τους θιασώτες της επαναστατικής λογικής και της βίας, και τους ευκαιριακούς τους συμμάχους οι οποίοι κατ’ εμέ χρησιμοποιούν την επαναστατική ρητορική απλώς ως πρόφαση στην υπηρεσία της συντήρησης (“θα ματώσουμε”, απειλούσε ο Φωτόπουλος της ΔΕΗ, ενώ το δεν πλήρωνω ορισμένα διόδια μετατράπηκε σε “δεν πληρώνω γενικώς”). Από την άλλη έχουμε αυτούς που ενώ έχουν πολλές ενστάσεις στο τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το σύστημα και διαφωνούν μεταξύ τους στις λύσεις, συμφωνούν σε ένα πράγμα: ότι η  λογική της επαναστατικής αλλαγής όπως αυτή εκφράζεται δεν είναι λύση. Είμαι και εγώ ένας από αυτούς.

Ο λόγος δεν είναι ότι θεωρώ ότι η χώρα δεν χρειάζεται αλλαγές. Χρειάζεται αλλαγές, ριζικές αλλαγές. Ο λόγος είναι ότι δεν έχω καμία ψευδαίσθηση ως προς το τι σημαίνει επανάσταση, και πως με την πρόφαση της ανατροπής στο όνομα κάποιων απροσδιόριστων ιδανικών η ριζική ανατροπή του συστήματος εκφυλίζεται πολύ σύντομα σε μία κατάσταση τυφλής βίας στο όνομα των ιδανικών αυτών. Μην πάτε μακριά: οι κάφροι στην Πάτρα στο όνομα αντιρατσιστικών ιδανικών πήγαν να δείρουν τον Watson. Και μην αμφιβάλετε: σε περίπτωση που γίνουμε μία απέραντη ρωμαϊκή αρένα, όπως πολλά από τα πρωτοπαλίκαρα των αντιεξουσιαστών και εξωκοινοβουλευτικών ονειρεύονται, αυτοί οι ανεγκέφαλοι θα αποτελέσουν την “πρωτοπορία”.

Ναι, κάθε φορά που ακούω για τις μίζες, τα υποβρύχια, και τους εφοριακούς και πολιτικούς με εκατομμύρια σε offshore λογαριασμούς μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. Όταν βλέπω στην TV τον Τσοχατζόπουλο, τον Παυλόπουλο, τους συνδικαλιστές της ΔΕΗ, τα διάφορα λαμόγια-παράγοντες, τους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες, τους ακροδεξιούς παπάδες και όλο αυτό το συρφετό επίσης μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. Συνθέτουν το παζλ της παρακμής μας. Δεν διανοούμαι όμως να πιάσω ένα καδρόνι να δείρω αυτούς με τους οποίους διαφωνώ, όποιοι και αν είναι αυτοί. Πρώτον γιατί οι συνειδήσεις δεν αλλάζουν με τα καδρόνια. Δεύτερον γιατί πιστεύω ότι ο πολιτισμός δεν είναι α λα κάρτ. Δεν πιστεύω δηλαδή ότι τώρα δέρνω και καταστρέφω και όταν ξημερώσει η άνοιξη της ουτοπίας θα είμαι ξαφνικά άνθρωπος που θα εργάζεται ειρηνικά σε αρμονία με τους συνανθρώπους του.

Γι αυτό εφηύραμε την δημοκρατία: έτσι ώστε να μπορούμε να κάνουμε πολιτικές τομές, να δρομολογούμε αλλαγές και να επιλύουμε πολιτικές διαφορές χωρίς αυτές να μετατρέπονται σε μάχες εξόντωσης όπου το τίμημα είναι το κεφάλι των εμπλεκομένων. Για να κάνεις όμως τομές χρειάζεται δουλειά και ζυμώσεις. Οι τομές δεν γίνονται ούτε με επαναστάσεις του χαβαλέ ούτε με πορείες και συνθήματα χωρίς πρόταση. Η ελληνική δημοκρατία έχει πολλά θεσμικά προβλήματα: ατελής διαχωρισμός των εξουσιών, έλλειψη διαφάνειας και μηχανισμών λογοδοσίας και άλλα πολλά. Όμως, είτε μας αρέσει είτε όχι, κοινοβούλιο έχουμε, και μέσω αυτού πρέπει να λύσουμε τα προβλήματα μας. Η εναλλακτική είναι χειρότερη, πολύ χειρότερη. Γιατί όταν επικρατήσει η ανομία και η αυθαίρετη βία τότε πραγματικά παίζονται τα κεφάλια όλων αδιακρίτως.