Εάν η στρατηγική του βλέποντας και κάνοντας και η έλλειψη μακροπρόθεσμου σχεδιασμού οδήγησε την ελληνική οικονομία σε ασφυξία και της απέκοψε κάθε εναλλακτική οδό πλην εκείνης του Μνημονίου δεν θέλουμε να φανταστούμε τι θα συμβεί αν ακολουθηθεί η ίδια μη-στρατηγική στην ελληνική εξωτερική πολιτική. Αυτήν την ενστικτώδη σύγκριση κάνουμε διαβάζοντας τη δήλωση του υπουργού εξωτερικών κ. Δρούτσα ότι η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) είναι της μόδας. Παρά την συνεχή αποδυνάμωση των ελληνικών θέσεων στα ανοιχτά διπλωματικά ζητήματα με τις γείτονες χώρες ο καθ’ ύλην αρμόδιος υπουργός φαίνεται να μην αντιλαμβάνεται την ανάγκη μίας δραστήριας εξωτερικής πολιτικής, η οποία να αντιδρά στα εξωτερικά ερεθίσματα και να εμπλουτίζεται με νέα ερείσματα.
Δεν προκρίνουμε σε καμία περίπτωση την παρορμητική και ανεύθυνη εδώ και τώρα μονόμερη ανακύρηξη της ΑΟΖ. Όμως θεωρούμε αυτονόητη την ένταξή αυτής της έννοιας σε ένα μακροχρόνιο στρατηγικό σχεδιασμό της εξωτερικής μας πολιτικής, καθώς αποτελεί ένα επιπλέον νομικό όπλο για τα ζητήματα του Αιγαίου. Ακόμα και αν δεχτούμε την εσφαλμένη θέση του κ. Δρούτσα πως η ΑΟΖ δε θα μας προσφέρει τίποτα επιπλέον(!), δεν βλέπουμε κανένα λόγο να κάψουμε ένα διαπραγματευτικό χαρτί. Αν δηλαδή δεν πυροβολήσει το όπλο, μας βαραίνει να έχουμε τη ξιφολόγχη;
Και η σύγκριση με την οικονομία δυστυχώς μας δίνει τις αναλογίες. Το ίδιο έλλειμα στρατηγικής και μακροπρόθεσμου σχεδίου διέπει και την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας. Με την ίδια ραθυμία παρακολουθεί τις εξελίξεις των διεθνών σχέσεων και ασθμαίνοντας προσπαθεί να ανταποκριθεί στις εξελίξεις που την προσπερνούν. Επιπλέον, η ίδια κατεστημένη νοοτροπία εξ αριστερών τε και εκ δεξιών, η οποία έχει καθηλώσει την κοινωνικοοικονομική ανάπτυξη και πρόοδο, έχει επιβάλει αντίστοιχες λογικές και στα διεθνή θέματα και στα ζητήματα ασφαλείας - του «δεν πρόκειται ποτέ να γίνει τίποτα με τους γείτονες» και των ανερμάτιστων ηρωϊσμών αντίστοιχα. Και ανάμεσα σε αυτές χάνονται και πάλι η νηφαλιότητα και η πραγματικότητα. Ότι ο κόσμος αλλάζει και αργά ή γρήγορα η αλλαγή θα μας αγγίξει. Ότι όπλο της Ελλάδος είναι το διεθνές δίκαιο, πάρα ταύτα χρειάζεται ισχύ. Όχι επιθετική, αλλά αποτρεπτική, ώστε να μη χρειαστεί ποτέ να τη χρησιμοποιήσει. Και ότι για όλα αυτά απαιτείται συντονισμός και οργάνωση.
Ναι, να μην επιβαρύνουμε τις τρέχουσες διαπραγματεύσεις. Αλλά όχι να ανοίγουμε ένα πρόσφορο θέμα για να το κλείσουμε μόνοι μας, προτού καν τεθεί επί τάπητος. Και αν στον κ. Δρούτσα δεν αρέσει η μόδα και θέλει να παραμείνει κλασικός, τότε ας χαράξει και αντίστοιχη στρατηγική. Εκείνη που πρωτίστως εκμεταλεύεται ευκαιρίες για να διασφαλίσει ειρηνικά τη θέση αυτού που την εφαρμόζει. Την κλασική δηλαδή, των κλασικών εγχειριδίων.
Follow us on: