Τι συμβαίνει πάλι με την ΕΛΣΤΑΤ;

Είναι πλέον κωμωδία αυτό που εκτυλίσσεται με τα στατιστικά της χώρας.
Το Βήμα αναφέρει ότι “Με απορία παρακολουθούν στις Βρυξέλλες την «υπόθεση ΕΛΣΤΑΤ»”.

Είναι να μην παρακολουθούν με απορία; Το 2004 η Ελλάδα αναθεώρησε το έλλειμμά της προς τα πάνω με πρόφαση την διαφάνεια και την σαφή αποτύπωση της οικονομικής κατάστασης της χώρας. Δύο χρόνια αργότερα η Ελλάδα αναθεώρησε το ΑΕΠ της προς τα πάνω συμπεριλαμβάνοντας την παραοικονομία στον υπολογισμό του, μεγαλώνοντας έτσι την πίτα και παρουσιάζοντας το έλλειμα (το οποίο η ίδια είχε αναθεωρήσει προς τα πάνω) μικρότερο.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου ξανα-αναθεώρησε το έλλειμμά της προς τα πάνω. Με τον ερχομό της κρίσης και την ανάμειξη της ΕΕ, οι στατιστικές της χώρας τέθηκαν εξολοκλήρου υπό αμφισβήτηση και ειπώθηκε δημοσίως αυτό που όλοι ξέραμε ιδιωτικά, ότι οι στατιστικές της Ελλάδας εκπονούνται υπό πολιτική πίεση. Έγινε λοιπόν φασαρία και υποτίθεται ότι θεσμοθετήθηκε και θωρακίστηκε η ανεξαρτησία της ΕΛΣΤΑΤ.

Τώρα, με την υπόθεση Γεωργαντά, η οποία πάλι “βρωμάει” πολιτική ανάμειξη, αμφισβητούνται εκ νέου τα στοιχεία σε μία περίοδο σκληρών διαπραγματεύσεων με τους Ευρωπαίους εταίρους οι οποίοι έχουν επιβλέψει και δεχτεί τα στοιχεία αυτά καλή τη πίστει. Αν η Γεωργαντά υποκινείται από πολιτική σκοπιμότητα, όπως φαίνεται, τότε πρέπει να αναρωτηθούμε για το πολιτικό προσωπικό της χώρας που συνεχώς παίζει με τα νούμερα χωρίς να σέβεται ότι ορισμένα πράγματα δεν σηκώνουν πολιτική ανάμειξη. Εμείς απορούμε πώς είναι δυνατόν μία “σύγχρονη” (το σύγχρονη το βάλαμε σε εισαγωγικά σκοπίμως) χώρα να διεξάγει δημόσια πολιτική και δημόσιο διάλογο χωρίς να έχει σαφή επίγνωση των βασικών μεγεθών πάνω στα οποία διεξάγεται ο δίαλογος. Ξεχάσαμε, προσωρινά, ότι στην Ελλάδα ο διάλογος γίνεται στον αέρα με εξυπνακισμούς και πυροτεχνήματα, χωρίς ίχνος ουσίας.